Augustus is een groot zwart gat

Augustus is als Kerstmis: het komt altijd op dezelfde tijd, maar je bent er nooit op voorbereid. Op 23 december heb je nog geen cadeaus, op 31 juli heb je je werk nog niet af. Want wat je vóór 31 juli niet klaar hebt, blijft minstens tot half september liggen. Augustus is in Frankrijk het grote zwarte gat. De tijd staat stil, niemand is bereikbaar, de staatsschuld bestaat niet, de politici zijn verdwenen, de vaklui al helemaal.

Een kaal plein voor ons huis

Voor ons huis ligt een groot plein waar ooit een machtige eik stond. Vijf jaar geleden werd hij door de bliksem getroffen, sindsdien is het plein kaal. Een groot deel hebben we omgevormd tot tuin, maar de rest is een stoffig, bladerrijk, stenig stuk grond. Bij mistral waait al dat zand op ons terras, dus het werd hoog tijd om er wit grind te storten en een paar stenen – hier “pieds japonais” genoemd – te leggen, zodat je ook eens blootsvoets naar het zwembad kunt. Dat bedachten we rond 28 juli, toen de mistral opnieuw zand in de tomatensalade blies. Genoeg is genoeg, besloten we: het plein moet eindelijk aangepakt worden.

Op jacht naar stenen in Sainte-Cécile

Op 30 juli reden we naar de tegel- en steenhandel in Sainte-Cécile. De eigenaar, Monsieur Icard, die eerder op een kunstenaar lijkt, maakte ons meteen duidelijk: “Overmorgen vlieg ik naar de VS, dus schiet op.” Gelukkig vonden we snel wat we zochten. Mevrouw Icard, die de boekhouding doet, waarschuwde: “Transport lukt niet meer, jullie moeten het zelf ophalen.” Geen probleem – het weegt maar twee ton. Maar we hadden de stenen in elk geval binnen.

Grind bestellen? Niet in augustus.

Met goede moed sprongen we in de auto en reden naar de steengroeve in Tulette. Nog even snel het grind bestellen – en augustus zou gered zijn. Niet dus. Voor het grindterrein stond een slagboom, het kantoortje, dat eruitzag als een saloon in het Wilde Westen, was leeg en verlaten. De mistral floot om de groeve heen, er was geen mens te bekennen. De eigenaar had zich nog vóór 31 juli letterlijk uit de voeten gemaakt. Dus geen grind meer vóór september.

Tuinman Maxime redt het project

Gelukkig ontfermde onze tuinman Maxime zich over de stenen en haalde ze voor ons op. Hij gaat in augustus niet op vakantie, want hij heeft tien geiten, kippen, twee honden en een varken. En omdat de rest van de familie weg is, kan hij zijn dieren niet alleen laten. Hij kwam zelfs met zijn neef om de stenen te leggen: “Ik weet anders toch niet wat ik in augustus moet doen, iedereen is weg.” Die neef is een vriendelijke, wat zwaarlijvige jongeman uit de Auvergne. Voor de zekerheid had hij kaas en worst uit zijn streek meegenomen, zodat we bij het werken niet zouden verhongeren. Het was 40 graden, de zon brandde, augustus is verschrikkelijk, en iedereen is blij dat ze weg zijn. Maar wij legden stenen.

Deuren in de maak… maar pas na de vakantie

Met de deuren gaat het trouwens vooruit. Julien, de timmerman, is weliswaar op vakantie, maar zijn vader heeft ons gebeld om te zeggen dat zijn zoon vanaf 10 september weer bereikbaar is. Die vader is ook op vakantie, maar luistert de voicemail van zijn zoon af. We kennen hem niet, maar vinden het erg aardig dat hij contact opnam. Timmerman Julien is trouwens begin veertig. Misschien past hij nu ook op kippen en varkens – wie zal het zeggen?

De wijnboer die niet op vakantie gaat

Onze vriendelijke buurman, wijnboer Coco, is in ieder geval niet op vakantie. Hij kijkt hoe zijn druiven rijpen, verbouwt samen met zijn zoon zijn huis, en zet elke ochtend om zes uur de betonmolen aan. Voor ons het teken om eindelijk op te staan en in het zwembad te duiken. Of er nu te veel cyaanzuur, te weinig chloor, een te hoge pH-waarde of te veel bladeren in het water zitten – het kan ons niets schelen. Het is tenslotte augustus, dan gebeurt er helemaal niets. Gelukkig lossen de chloortabletten op en zorgen ze ervoor dat het water niet groen wordt. Meer eisen we niet.