Column: De Tas

Er zijn van die dingen in het leven die je, zonder dat je het precies kunt benoemen, gewoon wil hebben. Misschien is het de bescheiden schoonheid, het vlechtwerk dat met zorg door handen is geweven, of gewoon het idee dat het al eeuwen meegaat. De Franse rieten tas. Je ziet haar op elke markt in de Provence, gedragen door jonge moeders, oudere vrouwen en zelfs sommige Belgen en Nederlanders, die hun toevlucht zoeken in het Zuiden, hebben hun plastic tas ingeruild voor de rieten tas.

Ik denk dat het te maken heeft met een soort pure functionaliteit. De rieten tas vraagt niets van je, en toch biedt hij alles wat je nodig hebt. Hij is nooit te opvallend, nooit te pretentieus. Of je er nu verse tomaten en courgettes in stopt, een fles lokale rosé, een baguette en wat olijven voor een spontane picknick: hij draagt alles met gemak. Geen poespas, geen overbodige franjes.  

En toch, ondanks die eenvoud, straalt de rieten tas een soort ongrijpbare Franse flair uit. Het is alsof je met zo’n tas altijd een beetje die Provence-zon met je meedraagt. Je voelt bijna de lavendelvelden van Sault, de krekelzang van de hitte in de namiddag en de geur van croissants van die zo leuke plaatselijke bakker in de dorpsstraat. Je hoeft niet eens een linnen jurkje of een strohoed te dragen; de tas doet het werk voor je.

Er zit iets poëtisch in het beeld van de oudere dame die met haar rieten tas vol groenten van de kleine zondagochtendmarkt in ons dorp naar huis loopt, of van dat jonge stel dat dezelfde tas vol wijn en kaas mee naar het strand van Lac de Salettes neemt. Het is een symbool van de tijdloze ritmes van het Provençaalse leven. Het doet me denken aan de uitspraak: “Geluk zit in kleine dingen.” De Franse rieten tas is zo’n klein ding. Zodra je hem oppakt en voelt hoe licht en sterk hij is, weet je dat je iets bijzonders in de handen hebt.

En dus, elke keer als ik mijn eigen rieten tas meeneem, voel ik de ruimte. Het is niet de tas zelf, maar het leven dat hij vertegenwoordigt. Een leven dat draait om eenvoud, stijl en het koesteren van de kleine, mooie dingen. In de Provence is de rieten tas het leven zelf. Vanaf nu noem ik haar dan ook alleen nog maar: De Tas.

Illustratie: Saskia Supheert