Column: de Ouvèze als therapie

Ik denk niet dat ik lieg als ik zeg dat 2024 een moeilijk jaar was voor mij. Een jaar van afscheid nemen, van verdriet, van loslaten, van onbegrip … Maar ook een jaar waarin ik op zoek ben gegaan naar mezelf, naar wie Tinneke is en vooral naar wie Tinneke wil zijn. Tijdens die zoektocht kwam ik in contact met een lieve vrouw, Leen, die in Portugal woont. Iemand die niet alleen luisterde naar mijn verhaal, maar me ook leerde hoe ik op moeilijke momenten toch even tot rust kon komen. Ze zei me: “Iedereen heeft wel ergens een plek in de wereld waar hij of zij zich veilig voelt. Als je het moeilijk hebt, ga je daar in gedachten naartoe, door je ogen te sluiten, te focussen op je ademhaling en rond te kijken wat je daar allemaal ziet en te luisteren naar de typische geluiden die je daar altijd hoort. Denk eens na wat voor jou die plek zou kunnen zijn”. Ik moest niet lang nadenken … Meteen dacht ik aan de rivier Ouvèze in Frankrijk, waar ik bij aankomst altijd eerst even naartoe ga en meteen voel: hier ben ik thuis. Al mijn geluk, verdriet, tranen, schaterlachen heb ik gedeeld met de Ouvèze. Het water van die rivier heeft jarenlang al mijn gevoelens met zich meegenomen naar onbekende bestemmingen. Een gebroken hart? Ik gooide het erin met hartvormige steentjes. Geluk? Dat uitte zich door plonzend met mijn voeten door de rivier te lopen. Eenzaamheid? Ik legde dat gevoel naast me neer, door aan de oevers van het water de zon te zien zakken achter de bergen.  De Ouvèze is voor mij een plek geworden in mijn leven waar ik al mijn emoties kwijt kan. En waar ik altijd opnieuw weet … Als ik die rivier heb gezien, gehoord en gevoeld, dan kan ik de wereld weer aan. Want aan de Ouvèze ben ik thuis, de Ouvèze is mijn veilige plekje.