Een huis in de Provence is een avontuur. Onze ploeg uit Moldavië werkt als gekken. Elke ochtend staan er om 8 uur vier arbeiders voor de deur, en dan wordt er geboord, gepleisterd en gehamerd tot 18 uur. Tussendoor eten ze een baguette en nemen ze een sigarettenpauze. Waarschijnlijk hebben ze onderweg naar ons huis om 6 uur al een brug over de Rhône gerenoveerd. En misschien ook nog even de school van Visan opnieuw betegeld. Je weet het maar nooit.
Koffie
Onze Franse timmerlieden waren om 8 uur aangekondigd, maar kwamen om 9 uur. Voordat ze de nieuwe ramen wilden uitladen, gingen ze eerst op zoek naar een stopcontact voor het koffiezetapparaat. Toen was het tijd voor koffie van Douwe Egberts. Mijn hemel, de Fransen drinken tegenwoordig al koffie uit Nederland!Om 10 uur werden de ramen eindelijk uitgeladen, begeleid door veel enthousiasme: “Oh, vous avez bien choisi les couleurs!” Helaas mocht ik niets uitkiezen; ik moest lichtgroene luiken en witte kozijnen nemen vanwege monumentenbescherming. Ach, maakt niet uit, de jongens van de ramenfabriek zijn er blij mee. ’s Avonds zijn er drie ramen geplaatst en de Moldaviërs hebben de kozijnen al opnieuw gepleisterd. De volgende dag ging het werk verder. Nu zitten alle ramen erin, maar de afwerking moet nog gebeuren. De rekening is er al. We wachten nog even met betalen.
Rambo
Onze loodgieter Olivier is een aardige vent. Hij heeft voortdurend kiespijn, en om 12 uur moet hij altijd naar zijn moeder in Nyons om te eten. Maar hij mag mijn man graag. Mijn man heeft namelijk alvast alle gaten voor de verwarmingsbuizen en waterleidingen met potlood gemarkeerd. Olivier hoeft alleen nog maar te boren: 17 centimeter isolatie, 70 centimeter dikke muur – dat is nogal wat. Olivier houdt de boormachine vast zoals Rambo zijn machinegeweer: rattarattaratta. Wanneer er eindelijk een steen uit de muur aan de andere kant loskomt, houdt Olivier trots zijn boor omhoog: “Voilà, c’est costaud!” Ik veeg bergen stof weg.
Bumbum
Deze week hebben de Moldaviërs vrij. De muren moeten drogen, het huis is leeg – geen Moldavische bum-bum-muziek, geen sigarettenrook. Ik mis ze. Olivier neemt ook even pauze, hij moet voor zijn kies en zijn moeder zorgen. En op een dag komen de jongens van de timmerfabriek vast weer terug. Dan is er eindelijk weer goede koffie uit Nederland.
Stay tuned, Christine
Christine Maack, 36 jaar journaliste bij de Saarbrucker Zeitung, schrijft voor e-magazine Hans in the Provence maandelijks een column over haar ervaringen met het renoveren van haar net gekochte huis bij de Mont Ventoux. Over de aannemer, de loodgieter, de tegelzetter en het leven in een voor haar nieuw Frans dorpje bij de Mont Ventoux.
