Nederlanders, Scandinaviërs en Duitsers staan bekend als moeilijke klanten. Ze kijken alles tot in detail na en klagen over verroeste verwarmingsbuizen, oude waterleidingen en lelijke badkamers. Engelsen daarentegen zijn eenvoudig. Zodra hun echtgenotes een romantisch huis binnenstappen dat op instorten staat, roepen ze: “Oh, it’s Provence, I love it.” Amerikanen hebben meestal zo veel geld dat ze alleen in het hogere segment kijken en zich richten op plaatsen die in francofiele kringen aan de Amerikaanse oostkust bekend zijn: Gordes, Ménerbes, Bonnieux, Lourmarin en Saint-Rémy-de-Provence. Ook het dorp Lacoste is erg populair: Marquis de Sade and his sexual obsessions, wow. Alles daarbuiten is moeilijk te verkopen.
Maar ook kopers in de Provence hebben sterke zenuwen nodig. De prijzen zijn volledig overdreven, de huizen zijn ofwel oud en slecht gerestaureerd, of nieuw en zonder charme. Als koper wil je alles: een romantisch stenen huis met eeuwenoude vloertegels, met het uitzicht op zee aan de voorkant en de Alpen aan de achterkant. Huizen die niet ten prooi zijn gevallen aan moderniseringswoede, zijn tegenwoordig een zeldzaamheid.
Peter Mayle had meer dan 40 jaar geleden nog de luxe om te kiezen uit authentieke oude huizen, maar die vind je bijna niet meer. Er is altijd wel een idioot geweest die de oude charme heeft verpest. Wij hebben nu een huis gekocht dat zo weinig mogelijk verpest is. Het was 25 jaar lang in handen van Engelsen die nauwelijks iets hebben gerestaureerd. De makelaar heeft de oorspronkelijke prijs flink laten zakken. De verkopers waren uiteindelijk blij dat ze de oude hut eindelijk kwijt waren.
En nu begint ons avontuur. De eerste verrassing hebben we al gehad: de wateraansluiting van het huis zit ingemetseld in een obscuur gat op de plek waar eigenlijk de koelkast moet komen. Waarschijnlijk vinden we daar dode muizen. De ramen zijn geschilderd met loodverf. Het water in het zwembad wordt langzaam groen. We maken inmiddels kennis met alle mogelijke vakmensen: pisciniste, plombier, chauffagiste, menuisier, carreleur-mosaïste. De lijst is eindeloos. Het werk ook.
En niet te vergeten: in de winter is het ijskoud aan de voet van de Mont Ventoux. De vingers verstijven, de verwarming is kapot. Maar we houden vol. We blijven verslag doen.
Stay tuned,
Christine
Christine Maack, 36 jaar lang journaliste bij de Saarbrucker Zeitung, schrijft voor e-magazine Hans in the Provence vanaf nu maandelijks een column over haar ervaringen met het renoveren van haar net gekochte huis bij de Mont Ventoux. Over de aannemer, de loodgieter, de tegelzetter en het leven in een voor haar nieuw Frans dorpje bij de Mont Ventoux.
Leuke column..allemaal heel herkenbaar… als je denkt dat je alles hebt gehad met renoveren dan kun je weer van voor af aan beginnen. Heb het ook allemaal meegemaakt. Ik volg.
Helena Le Vent d’Etoile Mormoiron