Een melancholische noot…

In een van mijn vorige columns schreef ik over Le Crestet. Een stil dorpje aan de Mont-Ventoux dat mijn hart gestolen heeft, en waar ik als jong meisje al een heel mooie droom vormde in mijn hoofd. Er is een oud kerkje, aan het pleintje van de fontein, waar de tijd is stil blijven staan en waar een gevoel van sereniteit over je heen dwarrelt. In mijn droom zou ik daar ooit “ja” zeggen tegen de man van mijn leven.

Maar het lot besliste anders … Natuurlijk heb ik liefde gekend, maar het heeft niet mogen blijven duren en ondertussen ben ik al zes jaar alleen. Laatst dacht ik eindelijk het geluk opnieuw te mogen omarmen … Even durfde ik weer te geloven … Heel even zag ik het opnieuw voor me, hoe ik de trappen op zou lopen in een linnen jurk, naar mijn kerkje, in mijn Crestet. Om daar “ja” te zeggen tegen de liefde, het geluk. Helaas … ook nu heeft het niet mogen zijn. Mijn droom zit opnieuw opgeborgen in een grote, houten kist met een zwaar hangslot erop. Op slot.

En toch denk ik nu al met een warm gevoel vooruit naar het moment dat ik deze zomer, samen met mijn twee kinderen, het pleintje met de fontein op zal lopen. Want Le Crestet is niet alleen de plek waar één van mijn diepste dromen ontstaan is, het is ook mijn toevluchtsoord. Telkens als ik droefheid naar boven voel komen, sluit ik mijn ogen en denk ik aan het moment dat ik op de trappen zat te kijken naar mijn kerkje en de klokken begonnen te luiden.  Alsof ze me zeiden dat alles goedkomt.

Deze zomer zal ik daar staan en zal mijn droomplekje nog steeds van mij alleen zijn. En ik zal voelen dat alles goedkomt. Ook in m’n eentje.