Column: mijn coup de coeur

Begin september was ik in Parijs. Een weekendje er even tussenuit, na een bezoek aan de interieurbeurs Maison & Objet. Het was heerlijk van het begin tot het einde, en daar hadden ook de zomerse temperaturen veel mee te maken. Tijdens zonnige weekenden trekken Parijzenaars naar buiten, op zoek naar gezellige plekjes aan de fonteinen of zonovergoten terrasjes in de vele straatjes en pleintjes van de stad. Of ze komen samen met vrienden en familie in één van de vele parken en tuinen, met een picknickdeken en een fles wijn in de hand. Het voelt voor mij als thuiskomen. Parijs is voor mij een plek waar ik het gevoel heb de hele wereld aan te kunnen, waar ik me écht gelukkig voel, waar al mijn zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Tweede huis

Soms zeg ik wel eens dat Parijs mijn tweede thuis is, maar dat is dan weer niet helemaal juist. Want de Provence is mijn tweede thuis. Ik heb nu eenmaal iets met Frankrijk. Het heeft voor mij iets magisch, iets romantisch, iets bijzonders dat eigenlijk heel moeilijk te omschrijven is. Het is een gevoel, een klik, een match. Een echte coup de foudre, een coup de coeur. Eigenlijk ben ik gewoon verliefd op Frankrijk.

Provence en Parijs

En dat gevoel heb ik dus vooral met de Provence, maar ook met Parijs. Ik hoor de muziek van Yann Tiersen en mijn hart maakt spontaan kleine sprongetjes en neemt me mee op wandeling langs de Seine, door de Tuilerieën, naar de mooiste Parijse terrasjes … Ik mag op dat moment in een heel slechte bui zijn, als ik daaraan denk tovert er zich meteen een glimlach op mijn gezicht. Alles wordt weer mooi en ik kan alles weer relativeren.

Parijs, de Provence, Frankrijk … het zijn mijn kleine gelukjes.