Dolverliefd op de Provence

De paasvakantie in België zit er weer op. En we zijn in België gebleven dit jaar. Niet naar de Provence zoals ik me initieel had voorgenomen. ‘We gaan in juli ook, we kunnen wel wachten tot dan’, dachten we bij onszelf. En dan zie je al die leuke foto’s en video’s voorbijkomen op instagram, van mensen die net zoals ik zo van de Provence houden. Vrolijk gekleurde marktjes, velden vol bloemen, terrasjes in het lentezonnetje, straatjes met leuke winkeltjes waar mensen heerlijk ronddwalen en alles achter zich laten … Ja, ik was jaloers … Ik geef het toe. Gezond jaloers. Want hoewel ik er fysiek niet was, zaten mijn gedachten toch al ergens daar tussen de olijfbomen, de wijnranken, de frisse voorjaarsbloemen die de Provence zo typeren. En luisterde ik in mijn hoofd naar het sappige Provençaalse taaltje waar ik zo van hou. 

Ik mis het 

In de zomer mogen ook wij weer. Maar ik heb mezelf wel voorgenomen dat ik daarna niet weer een volledig jaar zonder mijn geliefkoosd plekje ga doorbrengen. Want eerlijk … Ik mis het. De Provence geeft me inspiratie, trekt mijn energiepeil omhoog wanneer het net een niveautje te laag staat, maakt me weer gelukkig wanneer ik even in een dipje zit. Ik kan het niet helpen (en eigenlijk hoef ik me er ook niet voor te verantwoorden), de Provence zit zo diep in mijn lijf gebeiteld dat ik er (bijna) dag en nacht mee in mijn hoofd rondloop. Ik ben nu eenmaal verliefd geworden op die plek, en eens ik écht verliefd ben … dan geraak je niet meer van mij af.