Column: de kleuren van de Provence

’s Ochtends vroeg, als ik mijn eerste kopje thee drink op het bankje voor mijn huis en de stilte van de wijngaarden nog tastbaar is, begint de dag meestal blauw. De lucht boven de Provence is echter nooit zomaar blauw. In de winter voelt dat blauw haast onwerkelijk, streng; in de lente zoals nu is het gemoedelijk en open.

In de loop van de ochtend tijdens mijn ochtendwandelingen over de Rue Plan du Saule richting de 13 eeuwse kapel Saint-Roch, zie je de lucht langzaam lichter worden. De opkomende zon geeft de huizen kleur en het blauw verandert terwijl je kijkt. En dan is er dat andere blauw. Niet van de lucht dit keer, maar van de luiken. Dofblauwe luiken, in die tint die je alleen hier vindt. Niet fel, niet pastel, maar iets ertussenin. Het hout bladdert soms wat af, maar dat maakt het alleen maar mooier. Alsof elk huis zijn eigen verleden bewaart.

In de lente zie je nu overal het groen ontwaken. De wijnranken hebben hun eerste bladeren — pril en lichtgroen. De olijfbomen staan er stil en zilver bij. De cipressen verderop steken als donkere pennen omhoog in het landschap. Als ik over de D14 naar Bedoin rijd, zie ik het allemaal voorbijtrekken. Groen is hier niet één kleur, het is een verzameling schakeringen die met het licht meebeweegt.

De lavendel die net tot bloei komt, mag natuurlijk niet ontbreken. Kort, intens en onvergetelijk. Juni en juli, paars tot aan de horizon. Maar ook de kleur oker verdient zijn plek. Niet alleen in het landschap bij Roussillon, waar de aarde brandt in tinten roest, geel en dieprood — maar bijna overal in de Provence is tijdens het ‘gouden uur’ alles warm van toon: de marktkleden, de luiken, de stoelen op het dorpsplein: allemaal dragen ze een schakering van zonlicht in zich mee.

De meeste indruk op mij maakt echter de kleurschakering bij zonsondergang op de Mont Ventoux. Aan het einde van de dag rijd ik het liefst met vrienden naar de top van de Mont Ventoux. De zon zakt in de verte traag achter de Dentelles de Montmirail in het Rhonedal. Eerst is het goud, dan rood, dan een bijna dramatisch paars. Alles om ons heen krijgt contouren als in een schilderij. Zelfs de stilte verandert van kleur.

En dan, wanneer het echt donker is, begint de nacht met haar eigen palet. De sterren verschijnen één voor één, scherp en helder. Ik zit vaak nog even buiten — geen lantaarns, geen stadsgloed, alleen het geruis van de bomen, van vleermuizen en het enorme zwart boven me. Soms zie ik een vallende ster, soms alleen het knipperen van een satelliet of een vliegtuig. Maar altijd is er dat overweldigende gevoel: dit is écht donker. En toch vol kleur.

De kleuren van de Provence. Ze zijn mijn dagelijkse landschap. Ik zie ze als ik naar de bakker loop, Beau uitlaat, vanaf het terras naar de Mont Ventoux kijk. Ze zitten in de stof van mijn dagen. En zonder dat ik het misschien doorhad, hebben ze mijn leven opnieuw ingekleurd.