Belgen. Chique Parijzenaren. En kou.

Het is winter in de Provence. Mijn man wordt helemaal gek, want we zijn net op reis en hebben een privé-weerstation in onze tuin. De thermometer geeft 2 graden aan, dan 0, dan -3. Het water in de tuin is afgevoerd, de citroenboom staat in de woonkamer, eigenlijk kan er niets gebeuren. Maar wat doen we met het zwembad? We hebben net onze zwembadman ontslagen, dus ik durf hem natuurlijk niet te bellen: “Hallo Didier, zou je even naar ons zwembad kunnen kijken?” Nee, dat gaat niet.

Dus bellen we Maxime, onze tuinman. Hij legt uit dat het in de Provence nooit écht koud wordt en dat we ons geen zorgen moeten maken. “Het is min drie graden!” zeg ik verontwaardigd, “dat is toch koud?” Nee, zegt Maxime, want in de middag schijnt de zon weer, met “un peu de vent”. Ons weerstation geeft echter harde mistral aan. Maxime is geen betrouwbare bron. Zoals alle Provençalen maakt hij zijn eigen weer: in de zomer heet, in de winter warm, soms koude wind, maar alles goed. We rijden naar ons huis, voordat het zwembad springt. De zon schijnt, een ijzige wind waait, maar alles is in orde.

Totdat we gebeld worden: “Wat doen jullie na Kerst? Zijn jullie er? We wilden langskomen.” Sinds we een huis in de Provence hebben, stijgt onze populariteit tot ongekende hoogte. Op 24 december komt tuinman Maxime nog snel langs om tegels in de tuin te leggen, betaling graag contant: “Dan kan ik nog snel iets voor Marie kopen in de parfumerie.” Ze wil ‘Libre‘ van Yves Saint Laurent, dat is momenteel erg in de mode.

Kerstmis tussen Belgen en Parijzenaren

Op eerste kerstdag gaan we ’s ochtends naar de kerk in Visan. Het middeleeuwse gebouw is al om half tien propvol met Belgen, Duitsers, Nederlanders, Engelsen en chique Parijzenaren. Eén keer per jaar naar een oude dorpskerk gaan — dat is echt een evenement. De weinige lokale bewoners zijn allemaal boven de 80. De mis is streng katholiek, we zingen eerst luidkeels alle bekende kerstliederen, de sfeer is top, net een rockconcert. De preek duurt lang, de pastoor is betrokken, iedereen gaat naar de communie, waarschijnlijk ook een hoop protestanten, maar dat moet vandaag gewoon. Daarna smaakt de ‘chapon aux truffes‘ nog beter.

Truffels, terrassen en tactische adviezen

Na rustige feestdagen breekt op 26 december bij ons de chaos uit: vrienden komen op bezoek. Gelukkig hebben we nog steeds geen deuren, dus niemand wil bij ons blijven slapen. Het weer is een droom, ‘halcyon days‘ zoals de Angelsaksen  zeggen. We maken uitstapjes, gaan uit eten, slenteren over de truffelmarkt van Richerenches, waar de Parijzenaren hun nieuwe kleding showen. Onze vrienden kijken hun ogen uit: “We dachten dat jullie op het platteland waren.” Nee, nee, dit is radicaal chic. We eten zelfs buiten op ons terras en zijn blij met goede adviezen: hier moet een boom komen, daar een standbeeld, daar een pijnboom, hier een cipres.

Verwarming stuk. Gezelligheid intact

Op nieuwjaarsdag zijn we weer alleen, iedereen is weg. “Gelukkig nieuwjaar,” zegt mijn man om zeven uur ’s ochtends, “de verwarming doet het niet.” Klassieker: geen verwarming op nieuwjaarsdag. We zetten de open haard aan, maken een wandeling met de hond — en reserveren snel een plek voor de lunch in de ‘Ferme Chapouton‘. We willen ons de dag niet laten verpesten.

De volgende dag bel ik de verwarmingsmonteur in Valréas. Ik heb niet veel hoop dat iemand opneemt. Maar ik vergis me, meneer Buchy neemt op: “Geen probleem, ik kom straks wel, ik heb verder niets te doen vandaag.” Om elf uur is hij er met zijn grote gereedschapskist.

Onze loodgieter Olivier ziet onderweg de bestelwagen van de verwarmingsmonteur voor ons hek staan, stopt en komt erbij. Zoals altijd nieuwsgierig. Bovendien behoort hij, net als de gescheiden verwarmingsmonteur, tot de eenzame harten in het Comtat Venaissin; Oliviers vrouw is weg, zijn vriendin overleden — en hij heeft ook niets te doen. Olivier en meneer Buchy brengen samen een gezellige ochtend door bij ons, ze mopperen op Macron, de hoge belastingen, inbrekers en de ondergang van het goede, oude Frankrijk, ‘la bonne vieille France‘.

Ik zeg dat ze best naar de kerk in Visan hadden kunnen gaan, daar was ze nog, ‘de bonne vieille France‘. De twee kijken me aan: “Bij al die Parijzenaren? Nooit!” De Parijzenaren zouden de dorpsbewoners toch al dom vinden, dus daar hoefden ze geen voorbeeld in te geven. Ondertussen springt de verwarming weer aan; meneer Buchy heeft twee verstopte schroeven vervangen, er zou lucht in de leiding zijn gekomen. Olivier knikt professioneel: hij had het ook zo gedaan. Of we niets voor hem hadden in het nieuwe jaar? Hij had graag voor ons gewerkt, jammer dat alles nu klaar is. We zullen iets voor hem vinden, beloofd. En als we alle leidingen weer door moeten snijden.