Column: alleen op het terras

Vanmorgen kreeg ik een foto van een vriendin met haar dochter. Ze zaten alleen op het terras van Café de France in Lacoste. Een klein tafeltje, een café crème, achter hen de lege stoelen en daarachter de groene hellingen van de Luberon, die zich zacht golvend uitrekten in het zonlicht.

Ik bekeek de foto terwijl ik in de wachtkamer van de parodontoloog zat. Het contrast kon bijna niet groter: tl-licht boven mijn hoofd, tijdschriften van vorig jaar en de geur van mondwater. Nog even, dan mogen de hechtingen eruit en kan ik terug naar mijn thuis in de Provence.

De foto bracht me terug naar mijn eerste bezoek aan Café de France. In het voorjaar van 2018. Het was heel rustig en ik werd overweldigd door het uitzicht, maar ook gefascineerd door een groep studenten – knalrood haar, lippenstift, zwarte jurken – zittend aan de rand van het terras tegen de stenen muur, alsof ze bij de inboedel van het café hoorden. 

Misschien heeft ze die foto juist daarom gestuurd – om mij even te laten voelen hoe het is: stil, leeg, zonnig… en een tikje plagerig, omdat ik er nog niet ben. In mijn hoofd zit ik al op dat terras. Ik hoor de stilte, ruik de koffie, zie de ober langzaam de stoelen rechtzetten.

September in de Provence is misschien wel de mooiste tijd van het jaar. De zomer is voorbij, de toeristen zijn verdwenen en de dorpen lijken weer van de dorpelingen. En van een enkele reiziger die zomaar in zijn eentje op dat beroemde terras kan zitten, zonder dat iemand een foto maakt.

De oorspronkelijke dorpsbewoners zijn er nauwelijks meer – iets wat veel critici van het hedendaagse Lacoste missen – en toch voel ik me hier altijd thuis. Op dat terras met creatieve studenten van het Savannah College of Art & Design. Ik mis het oude Lacoste uit de overlevering, maar geniet van het nieuwe, het onverwachte dat de plek ademt. De foto van dat kleine tafeltje lijkt me daar weer even bij stil te laten staan.