Zomer in de Provence

De zomer begint vroeg. Om zeven uur op de fiets, en voor half tien moet je weer terug zijn. Daarna brand je weg. Ik vond juli dit jaar erg warm. Veertig graden op het terras, de mistral als föhn, bossen afgesloten wegens brandgevaar. Zelfs de schaduw gloeide.

Letterlijk. Overal borden: “Forêt fermée – risque très sévère.” De dorpsapp in dorpen van de Bouches du Rhone gloeiden rood van waarschuwingen. De brandweermannen draaiden overuren.

Eén vonkje, één achteloos gebaar, en een hele helling staat in brand. Gelukkig zijn we tot nu toe rond de Ventoux gevrijwaard gebleven van grote bosbranden. Ik hoop dat we dat ook zo houden.

In juli wordt er nog gewerkt. De lavendeloogst wacht niet. Maar in augustus ligt alles plat.  Alleen de stranden en terrassen draaien op volle toeren. Want nu zijn de Fransen zelf met vakantie. En dan verandert alles.

Overdag is het dorp uitgestorven. De enigen die je ziet zijn toeristen. Roodverbrande Engelsen op een gehuurde e-bike. Amerikanen die denken dat twaalf uur een prima tijd is voor een wandeling. En altijd zonder pet. Alsof ze de zon willen uitdagen. De Provence vergeeft niet snel wie haar onderschat, maar verwelkomt wie haar kent.

Pas rond half negen komt de wereld weer op gang. Tafels worden buiten gezet, stoelen schuiven, glazen rinkelen. De goed geklede Française en haar man in voetbalbroek en slippers schuiven aan. Typisch Frans. De zon zakt achter de Dentelles en ik denk: alles verandert, behalve dit.

Maar niet alles valt stil. De festivals gaan dapper door. In Avignon hebben zwetende acteurs op oude binnenplaatsen het werk er net op zitten. In Arles jagen fotografen op het licht. Parijzenaren vullen de zalen, Provençalen de waterkannen.

Er wordt geklaagd over teruglopend toerisme en ik zie steeds meer dorpen die iets willen toevoegen. Die méér feest willen, terwijl hun identiteit, hun kracht, juist ligt in rust. In de terroir. In de stilte.

Dan wil men groeien terwijl we al zo rijk zijn. Wijn, asperges, lavendel. En schaduw — de mooiste luxe in augustus! De toeristen lopen er nog niet echt warm voor. Augustus in de Provence laat geen ruimte voor grootste plannen in kleine dorpen. Ze vraagt overgave, traagheid, een pastis en pure berusting. Alleen daarom al is het hier zo goed!