Er zijn mensen die een hekel hebben aan november. Dat begrijp ik niet, want ik houd juist van november. Het is vaak zonnig, het licht is warm en aan de wijnranken hangen nog een paar gouden bladeren.
Ik daarentegen haat maart. Het is zelden zonnig, het licht is koud en de wijnranken zijn kaal en naakt. Bovendien doet maart alsof hij bij de lente hoort. Maar dat klopt niet. Maart is winter, hij doet alleen alsof hij warm is.
Daarnaast waait bij ons in het Rhônedal in maart graag de mistral. Dan kun je nauwelijks naar buiten, want je hebt het gevoel dat je wordt weggeblazen. Onze hond gaat bij mistral alleen heel even snel plassen — hop — en dan is hij alweer binnen.
Binnen in huis is het nu gezellig geworden, want we hebben eindelijk onze deuren gekregen. Acht maanden hebben we erop gewacht. In die verschrikkelijke tijd ben ik meerdere keren gescheiden: van mijn huis in de Provence, van mijn man, van mijn hond, die altijd voor de glazen douchewand zat als ik daarachter stond te douchen. Waarschijnlijk hield hij van de waterdamp en de geur van shampoo, of hij was in zijn vorige leven een voyeur. Daar is nu een einde aan gekomen.
We kunnen het bijna niet geloven wanneer Dragomir en zijn Moldavische collega ’s morgens knarsend over het grind onze oprit oprijden: “Madame Christine, nous avons les portes dans la camionette.”
Ongelooflijk! Ik hoop nu alleen dat alles past. Godzijdank, de kleur is precies mijn witgroen en ook het melkglas klopt. Dragomir heeft twee dagen ingepland voor zeven deuren. Mijn man haalt meteen het gordijn weg dat tot nu toe voor onze badkamer hing en onze bezoekers afschrikte. Nu kun je voor het eerst de deur dichtdoen als je naar het toilet gaat.
Het is een geweldig gevoel. We zijn terug in de menselijke beschaving.
Drago en zijn zwijgzame collega, die helaas geen woord van welke West-Europese taal dan ook spreekt, werken hard. Ze boren, hameren en schuren. Het stof waait door het hele huis en mijn man draait door. De volgende scheiding staat alweer voor de deur.
Ik rijd weg — naar Leroy Merlin in Avignon, want de deurklinken van Drago bevallen me niet. “Die zijn modern,” protesteert hij. Maar ik wil niets moderns, ik wil porseleinen knoppen uit Limoges. “Die kopen alleen nog hele oude mensen,” legt de verkoper in de bouwmarkt uit. “We hebben er misschien nog vier.” Het maakt me niet uit, ik koop alles wat er nog is. Drago kijkt naar de porseleinen knoppen alsof het een zalf tegen voetschimmel is. “Dat wilt u echt installeren?”
Ja, dat wil ik. Van de zeven deuren hebben er nu vier een klink; de andere moeten we voorlopig met een schroevendraaier openen totdat de bestelde knoppen er zijn.
Wanneer Drago en zijn maatje vertrekken, gaan wij met drie stofzuigers door het hele huis. We poetsen, dweilen, zuigen en stoffen. Als we ’s avonds volledig uitgeput op de bank neerploffen, gaat mijn telefoon. Vage kennissen bellen — welgestelde zakenmensen die elk jaar naar Dubai vliegen. Marlene heeft een modeboetiek en laat zich graag inspireren door de winkelcentra in Dubai.
“Het is geweldig in Dubai. Heel anders dan bij jullie op het platteland,” zei ze vier weken geleden nog tegen me. “Kerst in Dubai moet je gezien hebben.” Ik brom altijd beleefd “mmmh, mmmh” wanneer Marlene over de goudsouk begint. Ik zou niet weten wat ik daar moet, maar wat weet ik er eigenlijk van?
Marlene komt ter zake: “Je weet toch, die stomme oorlog in het Midden-Oosten, en dan die verschrikkelijke Trump en Iran… alles is op dit moment zo gevaarlijk.” Ik ben ineens klaarwakker en weet wat er nu komt. Dus hebben zij en haar man bedacht of ze in plaats van naar Dubai misschien naar ons in de Provence kunnen komen — “zo helemaal zonder bommen en drones, zo heerlijk op het platteland tussen olijfbomen en lavendel.”
In noordelijke landen lijkt men te denken dat in de Provence altijd de lavendel bloeit. Natuurlijk, wij hebben geen bommen — wij hebben de mistral. Ik probeer Marlene uit te leggen dat dat ongeveer hetzelfde is. De wind is heel koud en heel hevig, leg ik haar uit.
“Je krijgt migraine. Je kunt niet naar buiten. De mistral is als een bezoek van Donald Trump, maak je geen illusies.”
Maar we hebben toch een zwembad, zegt Marlene.“ Wolfgang en ik dachten dat we een paar dagen bij het zwembad konden doorbrengen.” Ik leg haar uit dat het zwembad gesloten is en dat maart in de Provence nog winter is. De wijnstokken zijn kaal en het is koud. Het seizoen is nog niet begonnen.
Nu hoop ik alleen maar dat er in het Midden-Oosten snel weer rust komt. Zelfs in een dorpje in de Provence blijf je er niet van verschoond. Ik lees dat op de luchthaven van Nice “meerdere influencerinnen uit Dubai” gezond zijn geland. Ik wist tot nu toe niet dat “Dubai-influencer” een beroep was.
Terwijl de mistral ’s nachts om het huis huilt, ga ik voor de zekerheid in mijn hoofd alle kennissen langs — of er morgen misschien toch nog een Dubai-influencer voor mijn deur staat.
De volgende dag wordt er inderdaad aangebeld. Maar het is alleen de 80-jarige wijnboer Vincent (in de Provence spreken ze dat uit als “Veng-sang”) uit het naburige dorp, die we onlangs hebben leren kennen. Hij vraagt of we vandaag tijd hebben om zijn nieuwe kelder te bekijken. We zouden ook een paar van zijn nieuwe wijnen kunnen proeven, waaronder een zoete mousserende wijn. Hij wilde weten of men in Noord-Europa ook zoete wijnen drinkt.
Natuurlijk hebben we tijd. Met loeiende wind stappen we bij Veng-Sang in de auto. Dat wordt een mooie dag. In de kelder is het windstil. En ook verder lijkt de tijd stil te staan tussen wijn en olijfolie.
De Provence is soms zelfs in maart een mooie plek. Met een kist wijn, druivensap, olijfolie en granaatappelnectar komen we licht aangeschoten weer thuis. Vincent heeft de kist speciaal voor ons samengesteld, zodat we de mistral beter kunnen doorstaan.
Dat is een heel goed idee. Ik ga Vincent voorstellen om mistral-influencer te worden. 🍷
Lees hier eerdere columns van Christine Maack in deze serie:
De burgemeester zwijgt, de truffels spreken
Belgen. Chique Parijzenaren. En kou.
Christine Maack, 36 jaar journaliste bij de Saarbrucker Zeitung, schrijft voor e-magazine Hans in the Provence maandelijks een column over haar ervaringen met het renoveren van haar net gekochte huis bij de Mont Ventoux. Over de aannemer, de loodgieter, de tuinman en het leven in een voor haar nieuw Frans dorpje bij de Mont Ventoux
Nieuwsbrief
Wil je vaker dit soort verhalen uit de Provence ontvangen? Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief.
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Ich habe Ihre Kolumne wieder mit Vergnügen gelesen!🙏