Als iemand mij vraagt wat ik zo mooi vind aan de Côte d’Azur, vertel ik als eerste over de vele charmante kustdorpen, ieder met hun eigen sfeer, en over de fijne levensstijl die er heerst. Over het licht dat aan het einde van de middag vaak in een gouden gloed verandert, de intense blauwe kleur van de Middellandse Zee, kleine straatjes en terrassen.
De Côte d’Azur heeft ook die andere kant. De dobberende witte jachten in Saint-Tropez, luxe hotels, designerboetieks met de laatste mode uit Parijs. Ik vind het leuk om naar te kijken. Er is iets aantrekkelijks aan die wereld van glamour en Franse elegantie. Een wereld die ver buiten de mijne ligt en daardoor iets dromerigs heeft. Toch zijn het meestal niet die plekken die ik me herinner wanneer ik weer thuis ben.
Ik herinner me een straatje in Antibes waar ik eigenlijk alleen maar even doorheen wilde lopen. De zon scheen uitbundig en de geur van jasmijn hing in de lucht. Ik bleef staan. Er gebeurde niets bijzonders. Ik stond daar gewoon, midden in die straat, en had even geen haast.
Ik hou ervan om door een dorp te lopen zonder precies te weten waar ik uitkom. Om een café binnen te stappen, aan een tafeltje te gaan zitten met een kop koffie of thee en mijn notitieboek. Soms schrijf ik, soms observeer ik alleen maar. Als schrijver kijk ik waarschijnlijk anders naar een plek. Ik vraag me af wie er achter die afgebladderde luiken woont. Wat er achter het keukenraam wordt gekookt aan het einde van de dag. Welke gesprekken er op een balkon worden gevoerd.
Misschien is dat waarom ik zo gefascineerd ben door het Zuid-Frankrijk dat je niet altijd in een reisgids vindt. Juist die kleine momenten blijven hangen. Je zit ergens op een terras, kijkt om je heen en voor even voelt de plek heel dichtbij.
En soms hoef je daarvoor helemaal niet ver te gaan. Een kustplaats kan op een warme zomerdag druk zijn, terwijl je een paar straten verder ineens complete rust vindt. Een klein pleintje. Een uitnodigend terras. Een winkelier die tijd maakt voor een praatje. Op zo’n moment lijkt het Zuid-Franse leven even niet om vakantie te draaien.
Ik kom voor de zon en de zee. Voor de dorpen, de terrassen en het licht. En ik kom voor de ruimte om te kijken, te schrijven en gewoon ergens te zitten.
De glamour van de Côte d’Azur mag er van mij absoluut zijn. Maar uiteindelijk zijn het de kleine momenten die mij bijblijven. Soms hoef ik daarvoor alleen maar een andere straat in te slaan.
Darina Nykl schrijft over la vie française met een scherp oog voor stijl en betekenis. Ze beweegt zich tussen Zuid-Frankrijk en Parijs, waar eenvoud en verfijning elkaar ontmoeten. Naast haar werk aan een roman duidt zij voor Hans in the Provence het leven zoals het wordt geleefd.
Nieuwsbrief
Klik op de link en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Ja leuk, die dorpen met hun eigen sfeer! Heel herkenbaar! 🌞