Januari is dit jaar een vreemde maand in de Provence. Geen echte winter, maar ook geen belofte van voorjaar. Het lijkt alsof twee dagen zon zich afwisselen met twee, soms drie dagen regen. Of misschien is dat vooral het gevoel dat blijft hangen. Die zon, dat blauwe licht, geeft je net genoeg energie om de dagen met laaghangende bewolking te verdragen. Alsof je een voorraadje aanlegt, wetende dat het daarna weer even op is.
Afgelopen jaar voelde januari hier als een zachte rust, een soort weldadige stilte. Dit jaar is het anders: kou en regen houden de dorpen langer op slot. Maar juist daardoor zie je ook weer andere dingen. Dingen die je anders misschien over het hoofd zou zien.
De markt als hartslag van het dorp
Zelfs een tochtje door de dorpen voelt nu iets stiller, bijna troosteloos. Bijna alles is dicht. Terrassen staan leeg, stoelen opgestapeld, tafels naar binnen gehaald. Het enige echte ontmoetingspunt is de wekelijkse markt. Die blijft, ongeacht het seizoen. Mensen groeten elkaar, doen hun rondje langs de kramen. Ik pak er trouw een terrasje bij, al is het maar uit gewoonte. Maar de kou trekt zo genadeloos vanuit de grond omhoog dat je na een tijdje voelt hoe je rug verstijft. Je vertrekt. Niet omdat je wilt, maar omdat je moet.
Seizoenen in plaats van ritme
Wat me nu extra opvalt, is hoe weinig plekken er zijn waar je zomaar naar binnen kunt lopen voor een warme kop koffie of chocolademelk. Zo’n café waar niemand vraagt waarom je er zit. In deze regio zijn ze schaars. Niet omdat ze verdwenen zijn, maar omdat ze meer zijn gaan leven met de seizoenen dan met het ritme van het dorp. Ze zijn leeg of dicht. Uiteindelijk kom je dan toch weer uit bij huis, of je moet richting grotere plaatsen als L’Isle-sur-la-Sorgue, Avignon of Saint-Rémy-de-Provence.
Twee werelden in één blik
Maar gelukkig is er ook die andere kant. Gisterenmiddag liet ik de hond uit bij Les Gaps, tussen Bédoin en Flassan. Aan de ene kant, richting de Limon, kleurde in de verte de ondergaande zon de heuvelrug achter Mormoiron dieprood. Een paar stappen verder, bij een bocht in het pad, draaide ik me om en zag ik, tussen slierten wolken door, de besneeuwde Mont Ventoux. Twee totaal verschillende landschappen, zichtbaar vanaf één en dezelfde plek. Zulke momenten doen je stilstaan. Ze maken alles even groter dan jijzelf. De Provence kan dat als geen ander.
Een berg die naar wit hunkert
Een jaar of tien geleden vond ik regen hier helemaal niet erg. Regen betekende sneeuw op de Ventoux. Dat waren de winters waarin we met de kinderen bij Mont Serein, en een enkele keer zelfs bij Chalet Reynard, de berg af skieden. Tegenwoordig is het vaak te warm. De sneeuw die valt, verdwijnt net zo snel weer. Dit weekend lijkt het eindelijk te gaan lukken. Er ligt nu zo’n zeven centimeter en voor vanavond is nieuwe sneeuw aangekondigd. Iedereen houdt de vingers gekruist, vooral boven bij Mont Serein. Alsof de berg zelf ook toe is aan een witte muts.
Kleur halen, voordat het weer loskomt
De vraag is of de weergoden dit de berg gunnen. Beneden worden de wijnstronken al geknipt. Misschien verklaart dat mijn plotselinge belangstelling voor mimosa. Voor geel. Voor plekken die doen alsof de winter al voorbij is. Ik overweeg een paar dagen naar de Côte d’Azur te gaan, me onder te dompelen in dat vroege voorjaarsgevoel. Misschien plak ik er nog een avond Nice aan vast. Even kleur halen, voordat het hier weer langzaam loskomt.
Voorlopig is januari hier vooral: blijven kijken en pas later weer blijven zitten.
Het bekende café restaurant Le Relais du Ventoux in Bedoin aan de voet van de Mont Ventoux, januari 2026
Lees hier eerdere columns van Hans Brouwer in deze serie:
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbriefvan e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
