Column: Herfstlicht

Soms vraag ik me af of ik hier, in de Provence, eigenlijk écht anders leef dan in Nederland. Mijn dagen verlopen niet zo uitzonderlijk: ik schrijf, ik doe boodschappen, ik drink mijn koffie, ik wandel met de hond. En toch is er iets dat alles verandert — het licht.

Dat zachte, bijna tastbare Provençaalse licht dat zich ’s ochtends over de wijnranken legt, dat tussen de bladeren speelt, dat de dag een warmte geeft die je niet kunt nabootsen. Terwijl vrienden in Nederland alweer mopperen over regen, grauwe lucht en de eerste herfstdip, loop ik hier door een landschap dat gloeit. De wijnranken zijn goud, de bomen koper, de lucht helder. Je hoeft hier niet te zoeken naar schoonheid — ze is er gewoon.

In de Provence voelt de herfst niet als het einde van iets, maar als een begin. De zon is zachter, de lucht koeler, de dagen rustiger — en toch bruist het leven. Elk dorp viert wel iets: wijn, kastanjes, pompoenen. Op de markten stapel je de kleuren met je ogen: oranje, rood, dieprood, glanzend groen. Overal geuren van bosgrond, geroosterde noten en nieuwe wijn. Het is de overvloed van de herfst, maar zonder melancholie.

Misschien is dat wat dit leven hier anders maakt. Door het licht — en het weer dat je buiten houdt — praat je anders met mensen. Op het terras of op de markt gaat het zelden over politiek, files of ziektekostenpremies. Hier praat je over wijn, wandelroutes, familie, recepten. Het lijkt luchtig, maar het is juist de kern van verbinding: je deelt wat goed is.

De zon maakt mensen zachter, opener. Misschien beïnvloeden we elkaar wel positief, gewoon omdat de omgeving dat toelaat. Ik merk dat aan mezelf. Mijn stemming beweegt mee met het licht. Mijn gedachten worden lichter, mijn dagen eenvoudiger. Niet omdat ik minder werk of meer rust neem, maar omdat de natuur hier voortdurend fluistert: adem, leef, kijk! Vivre!

Het is geen toeval dat spiritualiteit, sagen en stilte hier altijd zo’n plek hebben gehad. Zelfs in mijn kleine dorpje, draait komend weekend alles om welzijn — met yoga, meditatie, massages en planten. Alsof het dorp even zegt: het is oké om stil te staan, om te voelen dat je leeft.

Leven in het licht van de Provence

Misschien is dat wel de essentie van hier wonen: je vlucht niet weg van iets, je komt juist dichter bij iets. Bij jezelf, bij de zon, bij het nu.

En als ik om me heen kijk, denk ik: de bubbel waarin ik hier leef, wordt niet bepaald door algoritmes of nieuwsfeeds, maar door mensen. Door de bakker die vraagt hoe het met je hond gaat, de buurvrouw die druiven komt brengen, de man op de markt die je nog herkent van vorige week. Het is een menselijke bubbel — warm en tastbaar.

Misschien is dát het verschil. Niet het licht alleen, maar de mensen die erin leven.