Tussen kastanje en kerst

Gisteren heb ik Beau uitgelaten in de regen. De lucht was zwaar en grijs, de zon slechts een herinnering aan de afgelopen week. De koude wind trok aan mijn oren en de wijnvelden van Château Pesquié lagen er kaal en kleurloos bij. De top van de Mont Ventoux schuilde onder een strook wolk, alsof ook hij de verandering voelde aankomen. De bladeren zijn bruin, de rijen strak zichtbaar — stil, gereed voor de komende winter. Beau draaide halverwege al om. Voor hem hoefde die regen niet.

Vandaag is het zachter, een voorproefje van het mooie weer dat morgen terugkeert. Genieten en accepteren lossen elkaar hier af. Het lijkt vanzelfsprekend, maar sluimert onder die afwisseling iets anders? Onrust misschien? Zelfs hier, in de Provence?

Ik merk ook dat het ergens schuurt, hoewel ik het niet kan duiden. Misschien hoort het bij deze tijd van het jaar, waarin alles lijkt te wachten. Herken je dat? Op de markt liggen nog kastanjes en pompoenen, maar in de dorpjes branden al de eerste kerstlichtjes. De geur van de herfst is er nog, de belofte van kerst nog ver.

Het is niet alleen de Provence die zo voelt. Overal zoeken mensen evenwicht tussen wat voorbij is en wat nog niet begonnen is. Diffuus — dat is het woord van deze dagen. De prachtige herfstmomenten — die gouden middag op de Ventoux, het geritsel in het bos — zijn voorbij. De winter is nog niet gearriveerd. Alles lijkt te wachten.

En toch, ergens tussen kastanje en kerst, schuilt ook een soort rust. Een pauze tussen twee seizoenen, waarin even niets hoeft te glanzen.

Zonder dat ik er bewust over nadacht, liep ik gisteren bij de Notre-Dame de Vie in Venasque. Aan de voet van het dorp, waar sinds de vierde eeuw mensen komen om zich terug te trekken. Het is nu een klooster en retraitecentrum, maar je voelt dat het meer is dan een plek. Op het smalle weggetje langs het riviertje de Nesque hangt iets dat niet uitgelegd hoeft te worden. Wanneer je omhoog kijkt, zie je boven op de rots Venasque liggen — fier, uitkijkend naar de Mont Ventoux. Alsof bergen, stenen en lucht met elkaar overleggen wat er moet gebeuren.

Dat is misschien het gevoel van deze tijd: de wereld houdt haar adem niet in, ze zoekt naar evenwicht.

Toch heeft dat zoeken in de Provence iets rustgevends. Wie zich laat meenemen door de mistral, even stilstaat bij het kabbelend riviertje of omhoog kijkt naar het dorpje op de rotsen, voelt hoe de Provence door de eeuwen heen het ritme van het leven heeft behouden — stil, ongestoord. Misschien is dit wel de nieuwe luxe van deze tijd: slow life.