Column: de Ouvèze vergeet je nooit

22 september 1992. Elf jaar was ik toen. Lang geleden dus, maar toch zal ik die dag nooit vergeten. Zware regenval en onweders hadden de Vaucluse geteisterd. De altijd rustig kabbelende Ouvèze was in een kolkende massa veranderd en had onder andere Vaison-la-Romaine zwaar getroffen. Huizen werden vernietigd, bruggen verpulverd en er vielen tal van slachtoffers.

De beelden die we op het nieuws zagen, waren hartverscheurend. Mensen die naast de oude Romeinse brug – die de overstroming wonderwel had overleefd – machteloos toekeken hoe auto’s en caravans te pletter stortten. Huizen waarvan zo goed als niets meer overbleef. Bomen die de kracht van het water niet hadden overleefd.

Eén beeld zal ik nooit vergeten. De achtergevels van de huizen naast de Romeinse brug waren zwaar getroffen door de kolkende rivier. Op het balkon van één van die huizen stond een vrouw haar terras schoon te vegen, terwijl het water onder haar voorbij bleef razen. Verdwaasd, niet goed beseffend wat er net gebeurd was. Dat beeld zal me altijd bijblijven. De menselijke onmacht tegenover de grillen van de natuur.

Wanneer je vandaag het frisse, heldere water van de Ouvèze ziet, kan je je bijna niet voorstellen wat er die dag gebeurd is. Toch gaat er geen jaar voorbij, zonder dat ik er even bij stil blijf staan.

Voor mij is de Ouvèze mijn geluksplekje, de plaats waar ik rust vind. Maar die dag was het een verschrikkelijke nachtmerrie voor de inwoners van Vaison-la-Romaine en omstreken. Een dag die nooit vergeten mag worden.