Ashley Tinker kwam als jonge Canadese kunstenaar naar Europa en vond uiteindelijk een thuis in de Alpilles. Eerst met een camera, nu met olieverf. Ze schildert liever een olijfboom in de winter dan een veld vol lavendel. “I want to get into the guts of this place.”
Er is een zonnebloem in de tuin van Ashley Tinker waar iemand graag een bloem van wil plukken. De vraag is eenvoudig. Het antwoord is dat niet. Hoe leg je uit dat een zonnebloem niet zomaar een zonnebloem is wanneer je uren hebt besteed aan het uitzoeken van de juiste zaden, aan planten en water geven, aan kijken hoe de stengel groeit en hoe de bloem zich opent? Hoe leg je uit dat je je zorgen hebt gemaakt toen de wind opstak, dat je de bloemblaadjes één voor één hebt zien verschijnen en daarna hebt zien verwelken, waarna de plant voedsel werd voor de vogels?
Ashley Tinker weet niet goed hoe ze dat moet uitleggen. Ze schildert zonnebloemen. Veel zonnebloemen. 2026 heeft ze uitgeroepen tot haar Year of the Sunflower. En nu de herfst nadert, vreest ze dat ze nog lang niet klaar is met het onderwerp. Misschien wordt het een levenslange obsessie. Dat zou haar eigenlijk niet verbazen. Alles wat ze schildert moet volgens haar die intensiteit hebben. Anders zit er geen geest in het schilderij.
De keuze voor de zonnebloem lijkt voor een schilder in de Provence bijna vanzelfsprekend. Maar juist het voor de hand liggende probeert Ashley Tinker te vermijden. Lavendelvelden schildert ze niet. Ze heeft ze vaak genoeg gefotografeerd voor commerciële opdrachten en vindt het onderwerp bovendien te voorspelbaar. Ze zoekt iets anders. De zilvergroene olijfbomen. Wilde bloemen. Een gele lucht buiten het seizoen. Een winterse olijfgaard in de buurt van haar huis. Zaaddozen en verdroogde planten. De landschappen die wandelaars misschien achteloos passeren.
“I want to get into the guts of this place.”
Het is een zin die veel zegt over haar schilderkunst. Ashley Tinker wil niet alleen laten zien hoe de Provence eruit ziet. Ze wil weten hoe de plek in elkaar zit. Misschien moet je daarvoor eerst leren kijken.
Ashley Tinker: van Montreal naar Europa
Ashley Tinker groeide op in Montréal. Toen ze achttien was, vertrok ze naar Florence. Ze wist nog niet precies wat ze met haar leven wilde, maar één ding stond voor haar vast: ze moest naar Europa.
“All I knew is that I had to be in Europe.”
Florence werd een belangrijke ervaring. Ze tekende, bezocht musea, keek naar architectuur, liep door de stad en raakte gefascineerd door de manier waarop kunst en dagelijks leven daar voortdurend door elkaar heen liepen. Het was geen strak uitgestippeld carrièreplan. Eerder een aantrekking.
Later keerde ze terug naar Montréal, waar ze Fine Art Photography studeerde. Fotografie werd haar eerste volwassen artistieke taal. Ze richtte zich vooral op zwart-witportretten en werkte rond thema’s als identiteit, intimiteit en de manier waarop mensen zich verhouden tot de ruimtes waarin ze leven. Het landschap interesseerde haar veel minder. Sterker nog: ze was ervan overtuigd dat fotografie een landschap nooit helemaal recht kon doen. Dat klinkt achteraf bijna als een voorspelling. Want jaren later zou juist het landschap haar belangrijkste onderwerp worden.
Eerst keek ze door de lens
Ashley Tinker kwam uiteindelijk in Frankrijk terecht. Haar relatie met de Engelsman Robin speelde daarin een belangrijke rol. De twee begonnen met weinig geld, zonder de taal goed te beheersen en zonder het netwerk dat een nieuw leven in een ander land gemakkelijk maakt. Ze werkten aanvankelijk als huisbewaarders en werden geconfronteerd met de kwetsbaarheid die hoort bij ergens opnieuw moeten beginnen.
Uiteindelijk vonden ze een oude ruïne in Mollégès. Ze begonnen te renoveren. Het huis werd geen tijdelijke plek, maar een langdurig project. Een life project, zoals Ashley Tinker het zelf omschrijft. Jarenlang werd er gebouwd, verbouwd en ingericht en het is nog lang niet af. Een van de oude schuren werd uiteindelijk haar atelier.
Zaden op de werktafel in het atelier van Ashley Tinker. Ook buiten het doek om begint haar schilderwerk met kijken, verzamelen en wachten.
Daarmee veranderde niet alleen haar huis. Ook haar verhouding tot de omgeving veranderde. Ze woonde niet langer alleen in de Provence. Ze begon er een leven op te bouwen. Dat is belangrijk om te begrijpen wanneer Tinker zegt dat ze zich inmiddels onderdeel voelt van het landschap.
“I now feel a part of this landscape, as if rooted here like the silver-green olive trees that I love so much.”
Het beeld van de olijfboom is bijna te mooi om niet als metafoor te lezen. Een boom die ergens staat, jaar na jaar, en niet alleen het landschap ondergaat maar er onderdeel van wordt. Tinker heeft zelf ook wortel geschoten. Niet in één keer. Eerder door jaren van wonen, werken, wandelen, kijken, renoveren, verzamelen en schilderen.
Van fotografie naar schilderen in de Provence
Voor de verhuizing naar Provence was Tinker vooral fotograaf. Haar werk draaide om mensen en om de vraag hoe een beeld iets van een persoon kan onthullen. In Provence verschoof haar aandacht. Niet langer het gezicht, maar het landschap werd onderwerp.
Ze pakte haar penselen weer op. Het was het gouden licht dat haar opnieuw naar de schilderkunst trok. Niet de interieurs en portretten waarmee ze eerder had gewerkt. Een foto kan registreren wat er is. Een schilderij kan volgens Tinker iets toevoegen wat de camera niet kan: een beetje magie, een afwijking van de werkelijkheid die nodig is om niet alleen het landschap te zien, maar het gevoel ervan over te brengen.
“A painting can add that little bit of magic to depicting a landscape that I feel photography cannot.”
De terugkeer naar schilderen kreeg tijdens de lockdown extra betekenis. Toen de buitenwereld kleiner werd, werd de natuur belangrijker. Het verlangen om buiten te zijn, te kijken en te werken kreeg ruimte. De fotograaf die ooit dacht dat landschap niet goed te fotograferen was, had een nieuwe manier gevonden om ermee om te gaan. Niet vastleggen. Schilderen.
De Provence die je bijna niet ziet
Ashley Tinker noemt zichzelf een aesthete. Ze is, zegt ze, intens visueel ingesteld. Familie en vrienden maken er soms een grapje over. Als ze een dag met haar doorbrengen, kijken ze later op haar Instagram en zien ze foto’s van details die zij zelf niet eens hebben opgemerkt. Iets gewoons dat Ashley blijkbaar toch de moeite waard vond om vast te leggen. Ze ziet verschillen die anderen niet altijd zien. En uiteindelijk, zegt ze, komt het misschien neer op haar ‘childish enthusiasm’.
De nieuwsgierigheid loopt door haar verschillende manieren van werken heen. Ze fotografeert. Ze schrijft. Ze schildert. Ze wandelt. Ze verzamelt planten, zaaddozen en andere kleine resten van het landschap. Ze tuiniert. Ze kookt. Ze kijkt. Het zijn verschillende vormen van dezelfde bezigheid: proberen te begrijpen waar ze is.
Daarom zijn de minder spectaculaire momenten voor haar interessant. De winterse lucht. De olijfboom die zilver wordt in bepaald licht. Wilde bloemen in het voorjaar. De sporen die de zomer achterlaat. De bekende Provence hoeft ze niet opnieuw uit te vinden. Ze wil zien wat er onder het bekende beeld ligt.
Een landschap van uitersten
De zonnebloemen laten zien wat ze bedoelt. Een jonge zonnebloem is felgeel, bijna agressief levendig. Daarnaast staat een bloem die haar bloei voorbij is. De kleuren worden aardser, de vorm verandert, de plant wordt onderdeel van een andere cyclus. Voor Tinker is dat geen tegenstelling die ze zelf in het onderwerp heeft aangebracht. Het zit volgens haar al in Provence.
“The landscapes here are absolutely a dichotomy.”
De Provence kent volgens haar grote extremen. Overvloed en droogte. Zachte schoonheid en hard weer. De wind kan dakpannen van het huis trekken. Bij zware regen kan het water zich snel ophopen. De hitte is intens. De nieuwe zonnebloem naast de uitgebloeide is voor haar een kleine versie van die grotere tegenstelling. Daarom schildert ze niet alleen schoonheid. Ze schildert verandering. En misschien verklaart dat ook haar voorkeur voor de seizoenen waarin het klassieke Provencebeeld even verdwijnt.
Van Gogh staat er al
Wie in Provence schildert, kan niet om de kunstgeschiedenis heen. Cézanne schilderde de omgeving van Aix-en-Provence. Van Gogh werkte in en rond Arles en Saint-Rémy. Hun landschappen zijn inmiddels onderdeel geworden van het beeld dat we van Zuid-Frankrijk hebben. Ashley Tinker kan op dezelfde plekken staan. Dat brengt verwachtingen met zich mee. Ze weet dat. Ze heeft bovendien een schildertechniek waarin de verf nadrukkelijk aanwezig blijft. Ze werkt met impasto, net als Van Gogh, en haar landschappen bevatten soms vergelijkbare vormen en motieven. In het verleden was ze gevoelig voor de vergelijking. Nu gaat ze het gesprek liever aan. Zeker met haar zonnebloemen. Van Gogh beschouwde de zonnebloem bijna als zijn eigen terrein. Tinker kan erom lachen. “As long as he allows me to borrow them for a while.”
Ashley Tinker bij haar metershoge zonnebloemen die dit jaar het onderwerp vormen van haar schilderijen.
Maar onder die luchtigheid zit een serieus kunstenaarsprobleem. Hoe schilder je een onderwerp dat zo sterk door een voorganger is gemarkeerd? Tinker kiest er niet voor om Van Gogh te ontwijken. “So what if we both depict sunflowers? Mine are my own.” En dan wordt ze weer bescheiden. Is ze het waard om met Van Gogh in gesprek te gaan? “Perhaps not. But I try.”
Dat is interessanter dan de vergelijking zelf. Ze probeert niet Van Gogh te worden. Ze probeert een eigen plaats te vinden in een geschiedenis die al lang vóór haar bestond. Ook dat gaat uiteindelijk over ergens mogen zijn.
Eerst uren wachten, dan het doek aanvallen
Een schilderij begint bij Tinker niet wanneer de kwast het doek raakt. De voorbereiding kan uren duren. Soms zelfs buiten het atelier. Ze denkt na, bouwt energie op, doet kleine taken voordat ze zich een paar dagen volledig aan het schilderen overgeeft. Ze mengt haar kleuren en tekent de belangrijke lijnen op het doek met haar handen. Ze probeert de beweging van het landschap te voelen voordat ze begint. Er moet spanning zijn. “Honestly, there needs to be a little bit of anxiety pent up.” En dan verandert de houding. “Essentially, I attack the canvas.”
Dat is niet het beeld dat je misschien verwacht bij iemand die landschappen schildert die door kijkers geregeld als rustig worden ervaren. Tinker zelf vindt dat merkwaardig. Ze schildert met veel energie, maar mensen noemen het resultaat vaak calming of apaisant, rustgevend. Ze weet zelf niet precies hoe die tegenstelling ontstaat. Misschien hoeft dat ook niet. Een schilderij is uiteindelijk niet hetzelfde als de handeling waarmee het gemaakt is. De beweging van de schilder verdwijnt niet, maar verandert onderweg van betekenis.
Soms gaat het mis. Juist die schilderijen kunnen interessant worden. De verf wordt eraf geschraapt en opnieuw aangebracht. Een compositie moet soms bevochten worden. Ze weet niet precies wanneer een schilderij begint te werken. Ze weet alleen dat ze soms moet blijven doorgaan. “I have to fight with the composition a little for it to be interesting.” En als het klaar is? Dan is er volgens haar eerder sprake van overgave dan van zekerheid. “For me it would be closer to surrender.”
Ze werkt liever niet te lang door. Een doek laten liggen en aan een nieuw schilderij beginnen is soms beter dan proberen het oude te perfectioneren. Dat past bij haar overtuiging dat de beslissende lijnen zichtbaar mogen blijven.
Misty Olives
Er is één schilderij dat voor Tinker dichter bij haar persoonlijke ervaring van Provence komt dan de andere.
Misty Olives.
Een winterochtend in een olijfgaard dicht bij haar huis. Ze heeft nooit geprobeerd het schilderij opnieuw te maken. Ze gebruikt de techniek waarmee het ontstond inmiddels nauwelijks nog. Ze had het werk meerdere keren kunnen verkopen, maar het is nog steeds haar favoriet. Niet omdat het volgens haar de beste demonstratie van haar techniek is. Omdat het iets bevat wat moeilijk opnieuw te maken valt. Een moment. Een plek. Een bepaalde manier van kijken. Haar leven daar. Ze wil de kijker overigens niet vertellen wat die in het schilderij moet zien. “I wouldn’t want to impose on a viewer what to see.” Het is interessanter wanneer iemand haar vertelt wat hij of zij ziet. Dat antwoord zegt misschien net zo veel over haar als over het schilderij.
Tinker schildert vanuit een sterke persoonlijke betrokkenheid bij haar omgeving, maar laat vervolgens ruimte voor de ander. Ze maakt zich een landschap eigen zonder het volledig te willen bezitten.
Een plek om thuis te raken
Dat is misschien de beweging die door haar hele leven loopt. Als achttienjarige wilde ze naar Europa zonder precies te weten waarom. In Florence ontdekte ze kunst als manier van leven. Later kwam ze in Frankrijk terecht. Ze verbouwt met Robin een huis. Ze maakte van een oude schuur een atelier. Ze begon een leven waarin werk en dagelijks bestaan steeds minder van elkaar te scheiden zijn. En ze vond een landschap waarin ze steeds meer details begon te herkennen. Het onderwerp van haar kunst veranderde ondertussen mee. Eerst waren er mensen. Daarna kwam het landschap. Maar misschien is de onderliggende vraag nooit helemaal veranderd:
Waar hoor ik?
Ashley Tinker heeft in verschillende landen gewoond en beschrijft zelf hoe ze zich als Canadese in Engeland en Frankrijk geregeld als buitenstaander heeft gevoeld. Thema’s als identiteit, relaties, intimiteit en belonging keren in verschillende vormen terug in haar werk.
Nu schildert ze een plek waarin ze zich geworteld voelt. De olijfboom is daarvoor een bijna vanzelfsprekend beeld. Niet omdat hij typisch Provence is. Maar omdat hij blijft staan.
Alles kan veranderen
Het leven van een kunstenaar die haar eigen tijd kan indelen klinkt vrij. Tinker zegt dat zelf ook. Ze heeft een leven opgebouwd waarin haar dagen bijzonder flexibel zijn. Maar vrijheid heeft een keerzijde: het werk houdt nooit helemaal op. Ze voelt zich soms schuldig wanneer ze niet schildert. Ze zegt gemakkelijk ja tegen werk in de avond of het weekend. En ook buiten het atelier blijft ze kijken. Nu staat haar zorgvuldig opgebouwde ritme voor een nieuwe verandering. Tinker is zwanger van haar eerste kind.
“This may change… everything.”
Misschien. Het is een korte zin, maar hij krijgt gewicht na alles wat eraan voorafging. Een leven dat ze zelf heeft ingericht, rondkijken, schilderen, wandelen en werken staat op het punt opnieuw van vorm te veranderen. Of het haar schilderkunst verandert, weet ze niet. Het landschap is er ondertussen nog. In de koelere maanden maakt ze ’s avonds lange wandelingen. Het gouden licht blijft. De hitte is verdwenen. Er zijn zaaddozen en hulzen om naar te kijken. In de Alpilles liggen talloze paden met landschappen waar ze niet op uitgekeken raakt. Zelfs de appel- en perenboomgaarden rond haar dorp kunnen aanleiding zijn om opnieuw te kijken. Er is geen gebrek aan onderwerpen. Misschien juist het tegenovergestelde. Er is te veel om ooit klaar mee te zijn.
En misschien is dat de reden dat Tinker steeds opnieuw dezelfde heuvels, bomen en bloemen schildert. Niet omdat ze ze na verloop van tijd volledig kent, maar omdat ze merkt dat een plek verandert zodra je er zelf onderdeel van wordt. Eerst kijk je naar een landschap. Dan woon je erin. Dan wandel je erdoor. Dan verzamel je wat het achterlaat. Dan schilder je het. En ergens onderweg wordt het landschap onderdeel van jezelf. Zoals die zilvergroene olijfbomen waar Tinker zo van houdt.
“I now feel a part of this landscape, as if rooted here like the silver-green olive trees that I love so much.”
Misschien is dat uiteindelijk wat Ashley Tinker schildert. Niet de Provence die iedereen al kent. Maar een plek waar ze langzaam thuis is geraakt.
“There is endless beauty here.”
Bezoek atelier
Ashley Tinker heet bezoekers welkom in haar atelier op afspraak.
Visit an artist studio in Provence – Curious Provence
Fotografie:©Ashley Tinker
Ashley Tinker was een van de kunstenaars die door Karin van Os werd geselecteerd voor de editie van augustus 2026 van de Art Agenda Provence, onze maandelijkse selectie van kunstenaars en tentoonstellingen die het ontdekken waard zijn in de Provence.
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Mooi! En zo’n universeel thema: waar is mijn plek? Waar hoor ik thuis? Vooral daar waar je het dichtst bij jezelf komt, zou ik zeggen…
Dat is voor iedereen een reis! Bij Ashley zie je het terug in haar werk. Haar opmerking “I now feel a part of this landscape, as if rooted here like the silver-green olive trees that I love so much.” spreekt boekdelen.