Column: een tuin vol leven

Vorig weekend vierden we de verjaardagen van onze jongens. Luke werd vier jaar en Jake twee jaar. Twee verjaardagen die we samen vierden, met een tuin vol slingers, taart, kinderen en mensen die we liefhebben. Er stond een springkussen in de tuin, de kinderen renden achter elkaar aan, speelden met hun nieuwe speelgoed en de volwassenen wisten zich ook goed te vermaken. Er werd gegeten, gedronken, gelachen en vooral heel veel bijgepraat.

De dag voorafgaand aan de verjaardag versierden we de tuin en maakte ik drie taarten, waaronder een Hollandse slagroomtaart, die ik na al die jaren in Frankrijk nog altijd enorm mis. Na het taartmoment en de cadeaus stond ik samen met Josh even op een afstandje naar het tafereel te kijken. Ineens realiseerde ik me iets wat me raakte. Het was voor het eerst dat we tijdens een feestje bij ons thuis voornamelijk Frans spraken.

Jaren geleden waren onze feestjes vooral Nederlands. Daarna werd het steeds vaker Engels en nu stonden we daar, midden in onze eigen tuin, terwijl bijna iedereen Frans met elkaar sprak. Wat een gek idee eigenlijk. Acht jaar geleden kwamen we hier wonen. We kenden nauwelijks mensen en moesten ons leven helemaal opnieuw opbouwen. Inmiddels hebben we een kring van mensen om ons heen verzameld die op allerlei verschillende manieren op ons pad zijn gekomen. Via onze businessclub, de school of de crèche. Sommigen kennen we al jaren, anderen pas een paar maanden. En toch stond het daar allemaal ineens bij elkaar in onze tuin.

Ik vond het een bijzonder moment om dat van een afstandje te bekijken. De jongens die zo zichtbaar genoten van hun feestje, maar ook omdat ik besefte wat we in al die jaren hebben opgebouwd.

Een thuis, een sociaal leven, vriendschappen en een netwerk. Een leven dat ooit begon met het idee van ‘we zien wel’ en dat inmiddels zo verweven is geraakt met wie we zijn. Ik voelde me trots. Trots op onze jongens, die zorgeloos door de tuin renden. Trots op Josh en op ons samen. En misschien nog wel het meest trots op het feit dat we hier, zo ver van onze oorspronkelijke thuisbasis, een leven hebben weten op te bouwen dat echt als ons leven voelt.

Maar juist op zo’n dag voel je ook de andere kant van het wonen in het buitenland. Want hoe mooi het ook was om iedereen die we hier liefhebben bij elkaar te hebben, onze families en de vrienden die we al ons hele leven kennen waren er niet.

Zij zagen de foto’s en filmpjes achteraf. Er waren lieve appjes, telefoontjes en FaceTime-gesprekken. Ze leefden op afstand met ons mee en daar zijn we ontzettend dankbaar voor. Maar soms zou je gewoon willen dat iemand er echt bij was. Dat opa en oma in de tuin staan, dat je beste vriendin meehelpt met de taart, dat familie je kinderen ziet rondrennen en samen met jou die kleine, grote momenten beleeft. Dat gemis verdwijnt niet omdat je gelukkig bent in het land waar je woont.

Misschien is dat wel het gekke van een leven in het buitenland. Je bouwt ergens een nieuw thuis op, maar een stukje van je hart blijft altijd verbonden met de plek waar je vandaan komt.  

En zo stond ik daar, tussen de Franse gesprekken, Nederlandse slagroomtaart en twee jongens die zichtbaar genoten van hun dag. Een tuin vol leven, ons leven hier.