Tussen zee, zonlicht en verhalen

Soms heb je maar een paar dagen nodig om weer helemaal jezelf te worden en bij te komen van een drukke periode waarin je geleefd werd. Vorige week was ik vijf dagen in Nice. Vijf dagen waarin de tijd langzamer leek te gaan (gelukkig!), en mijn hoofd weer wat rustiger werd. De inspiratie liet zich in het begin wel even op zich wachten, deels door de hittegolf die er teisterde. Het voelde niet alleen als vakantie, maar ook als thuiskomen op een plek waar alles wat ruis was, wegviel en plek maakte voor andere gedachten en inspiratie, die gelukkig snel weer op gang kwam.

Elke ochtend zat ik, nog voordat de zon opkwam, op het balkon. De stad ontwaakte rustig, de terrassen werden klaargezet. Het waren juist die gewone momenten die me raakten, het alledaagse leven dat zich afspeelde zonder haast. Ik observeerde het goed vanaf mijn balkon.

Smalle straatjes

In de smalle straatjes van Vieux Nice dwaalde ik eigenlijk zonder doel rond. Ik keek naar de kleurrijke gevels, liep af en toe een winkeltje binnen, of bleef regelmatig even stilstaan om alles in me op te nemen. Juist daar ontstonden de mooiste ideeën. Een doorkijkje, de geur van versgebakken brood of kruiden uit de restaurants, of een jurk in een etalage kon zomaar het begin zijn van een nieuw hoofdstuk in mijn boek.

Tijdens deze vijf dagen schreef ik vooral in de ochtend op mijn balkon. De woorden kwamen vanzelf, alsof Nice iets in mij opende wat thuis verborgen bleef. Mijn ideeën kregen meer kleur, mijn personages meer diepgang en mijn dromen voelden net iets meer dichterbij.

Leven in het nu

Wat me misschien nog wel het meest inspireerde, was de Franse levensstijl. De manier waarop mensen de tijd nemen voor een terrasje, een lunch of een wandeling langs zee. Niet altijd bezig zijn met de volgende afspraak, maar echt aanwezig zijn in het moment. Die rust nam ik over, het ging vanzelf, tot ik weer thuiskwam en het dagelijkse leven dat gevoel probeerde in te halen.

En misschien is dat precies waarom ik Nice mis. Niet alleen om de prachtige azuurblauwe zee, de mooie plekjes en de fijne terrasjes. Ik mis het gevoel dat de stad me geeft. De ruimte om te denken. Om te schrijven. Om te dromen. Om gewoon even te zijn.

Nu ik weer thuis ben, blader ik door mijn foto’s op mijn telefoon en lees ik de notities terug die ik daar maakte, op dat balkon. Ze brengen me meteen weer terug naar die warme ochtenden, de gouden avonden en de eindeloze inspiratie die ik bijna overal voelde. Ik heb een stukje ervan meegenomen. In mijn notitieboek, en in de manier waarop ik mijn leven meer wil leven: langzamer, bewuster en met meer oog voor de kleine momenten.

Vijf dagen waren veel te kort. Maar soms zijn vijf dagen genoeg om je eraan te herinneren waar je hart het hardst van gaat kloppen. En voor mij zal dat altijd, op de een of andere manier, de Côte d’Azur zijn.