De Provence is veelzijdig: een marketingproduct voor lavendel, een eeuwenoud cultuurlandschap, een speeltuin voor ijdele Britten, rijke Amerikanen en Scandinavische zonaanbidders. Maar de Provence is ook een verlaten streek vol kreupelhout en het toneel van moord en doodslag. Tenminste in misdaadverhalen.
Moord en doodslag zijn niets nieuws onder de Provençaalse zon. Al in 1308 werden de Tempeliers vervolgd, veroordeeld en vermoord in opdracht van de Franse koning, waaronder een aantal tempeliers in de Provence. Het kale landschap, de verlaten kastelen en de oude kapellen zijn vandaag de dag nog steeds ideale locaties om lichamen te verbergen.
De Duitse auteur Cay Rademacher, die al bijna 12 jaar in Salon de Provence woont, heeft dan ook geen zin om van de Provence een kitscherig decor te maken: “Vanaf het begin wilde ik een realistisch beeld schetsen van de Provence, inclusief koude en donkere dagen in de winter of een brandende zon in hartje zomer.”
Captaine Roger Blanc
De Duitse auteur Cay Rademacher heeft al miljoenen lezers geïnspireerd met zijn misdaadromans over de Provence. Zijn Capitaine Roger Blanc werd overgeplaatst naar de provincies, net als de andere detectives van succesvolle misdaadauteurs. Wordt het onderwerp niet langzaam afgezaagd? De vraag is overbodig, want lezers houden van Rademachers boeken en daar gaat het om. “In Franse komedies is het altijd zo dat de agenten er alles voor over hebben om overgeplaatst te worden naar het zuiden. Het liefst naar een rustig, pittoresk dorpje. Ik dacht: ik draai het om,” legt Cay Rademacher uit, ”Roger Blanc komt uit het noorden en heeft niets met de Provence. Hij is een ambitieuze corruptierechercheur in Parijs en heeft een carrière voor de boeg totdat hij abrupt wordt gestopt omdat hij zich te ver in politieke kringen heeft gewaagd.”
Blanc wordt niet overgeplaatst naar het zuiden om een goed leven te hebben, “maar om geen invloed meer in Parijs te kunnen uitoefenen. “De Provence heeft geen positieve aspecten voor Roger Blanc,” zegt Rademacher. Geleidelijk aan leert de detective echter de vreemde regio kennen en krijgt uiteindelijk een voorliefde voor het land en de mensen.
Oude oliemolen
Hetzelfde geldt voor Cay Rademacher, die sinds 2023 in de Provence woont, “maar dat maakt me absoluut geen Provençaal, ik ben gemakkelijk herkenbaar als Duitser,” lacht hij, “ik ben bijna 1,90 meter lang, kaal en spreek Frans met een Duits accent.” Rademacher, geboren in 1965, komt uit Flensburg en studeerde Engels-Amerikaanse geschiedenis, oude geschiedenis en filosofie.
Als freelance journalist schreef hij voor verschillende reismagazines. In 1999 werd hij redacteur bij Geo en later hoofdredacteur. Daarnaast heeft hij altijd met veel plezier historische non-fictie, romans en reisgidsen geschreven. In 2013 verbrandde Rademacher eindelijk zijn bruggen naar Duitsland, vestigde zich met zijn gezin in Zuid-Frankrijk en restaureerde een oude oliemolen in de buurt van Salon-de-Provence.
Er zijn geen parallellen met het fictieve personage Roger Blanc, “het personage heeft niets met mij te maken. Maar ik heb hem wel een paar van mijn accessoires gegeven.” Bijvoorbeeld het oude huis dat Blanc erfde en dat hem nooit interesseerde. “Het is ook een oude oliemolen,” zegt Rademacher, ”ik weet wat voor werk het is om zo’n oud huis weer functioneel te maken.”
Slopen
Dan is er nog de oude, steeds kapotte Renault Espace van Roger Blanc, ooit een populaire gezinsauto in Frankrijk “met veel ruimte en een zeer slechte reputatie op het gebied van kwaliteit”. Rademacher reed zelf vaak met zijn Espace van Hamburg naar Marseille, “het was net slapstick, het ene na het andere onderdeel ging kapot tijdens de reis. Toen niets meer werkte, bracht ik de auto uiteindelijk naar zo’n typische Franse dorpsgarage. De monteur lachte alleen maar en zei dat hij de Espace niet ging repareren, dat ik hem maar moest slopen.”
Maar deze dingen hebben ook een narratieve achtergrond: “Ik introduceerde het feit dat Blanc een sloopauto, een oude mobiele telefoon en een oliemolen bezit die gerenoveerd moet worden tegen de achtergrond dat hij een corruptierechercheur is en niets geeft om geld, dure snuisterijen en privileges. Het maakt hem ook niet uit welke kleren hij draagt.” Dit betekent natuurlijk ook dat eten geen grote rol speelt in de romans van Rademacher. Roger Blanc eet wat zijn collega’s op zijn bureau leggen en doet alleen moeite als hij vlees op de barbecue legt voor zijn vriendin. “Ik probeer in mijn boeken een zo realistisch mogelijk beeld van Frankrijk te schetsen. Ik verwerk ook alledaagse aspecten, jongeren, wijnboeren, Franse eigenaardigheden en de hiërarchieën in de administratie.”
De volgende zaak
Hij had eigenlijk maar 12 delen gepland, “elke misdaadroman speelt zich af in een andere maand. Daar ben ik nu bijna mee klaar.” Maar Cay Rademacher is nog niet door zijn materiaal onder de zuidelijke zon heen. Hij denkt erover om door te gaan: “Ik geniet momenteel echt van het schrijven en de personages hebben in de loop der jaren een eigen leven ontwikkeld, dus ik wil ze niet achterlaten.” Eens kijken welke zaken Roger Blanc nog moet oplossen. En wat er van hem terecht zal komen. Maar Roger Blanc en Cay Rademacher lijken één ding gemeen te hebben: ze willen allebei nooit meer weg uit de Provence.
