Er zijn van die plekken die je al in hun greep hebben nog voordat je er überhaupt ooit bent geweest. Zo begon het voor mij met ‘Champ des Idoles’, een plek met mysterieuze steenformaties, tussen de kalkstenen plateaus van de Provence, ergens in het achterland van Vence in het gebied dat ‘Sambre Brune’ wordt genoemd.
Wat was de trigger?
Ik zag een fascinerende afbeelding van ‘Champs des Idoles‘ voorbij komen op Instagram en voelde direct: “Wauw… daar gebeurt iets!” Op een manier die moeilijk in woorden uit te leggen is. Alsof die plek iets ‘bewaart’. Vanaf dat moment had ik mijn zinnen erop gezet om dit mysterieuze gebied ooit live met eigen ogen te bewonderen.
Champs des Idoles
Wat volgde, waren úren wandelen, verkeerde afslagen nemen, verdwalen en achteraf flinke teleurstelling en frustratie voelen. Want na twee pogingen, bij elkaar opgeteld 4 uur rijden (heen en terug) en 7,5 uur wandelen, was het niet gelukt om de steenformaties te zien. En misschien is dat eigenlijk precies wat symbool staat voor deze plek. Het laat zich niet zomaar zien, alleen aan mensen die er bewust naar op zoek gaan.
Champs des Idoles is geen toeristische hotspot en je vindt er ook geen duidelijke bordjes die netjes de route aangeven. Ze ligt verscholen in een enorm, uitgestrekt natuurgebied dat je langzaam laat (ver)dwalen, nog voordat je doorhebt dat je van het pad bent geraakt.
Juist het feit dat deze plek zich niet zomaar liet vinden, maakte mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter. En dat is de reden waarom ik voor een derde keer terugging om alsnog dit ‘mysterieuze stukje Provence’ te ontdekken.
Derde poging
Voor mijn derde poging had ik me beter voorbereid. Dit keer moést het mij gewoon lukken. Wat mij onderweg direct opviel, was hoe de natuur al verder was gevorderd dan de vorige keren. Een paar weken geleden was het nog kaal, stil en bijna spookachtig. Maar nu was de natuur duidelijk ontwaakt. Alles was veel groener en duidelijk levendiger.
De rit omhoog richting Champs des Idoles is indrukwekkend. Via steile, slingerende bergwegen, met uitzicht op zee en Nice (geliefd bij wielrenners) rijd je steeds verder en hoger een stiller, steenachtig landschap in.
De weg ernaartoe is al een deel van het avontuur.
Eenmaal aangekomen bij Parking Municipal Saint-Barnabé nam ik me voor om dit keer écht goed op te letten. Geen gehaast, geen aannames en vooral geen “ik denk.. dat we deze kant op moeten”. Maar goed de route volgen die ik in mijn notities van mijn telefoon had staan.
Lopend over het grindpad tussen het enorme kalkplateau begon ik langzaam te begrijpen waar het de vorige keren mis was gegaan. Een bordje met ‘privéterrein’ had ons letterlijk het verkeerde pad op gestuurd. Dit keer besloten we juist dit pad in te slaan… En met succes!
Het brede grindpad vanaf de parkeerplaats voert langzaam het landschap van Saint-Barnabé binnen.
Binnen nog geen dertig minuten gebeurde het ineens. Vanuit mijn ooghoeken zag ik tussen de bosjes iets verschijnen. Eerst twijfelde ik nog. Maar hoe dichterbij we kwamen, hoe duidelijker het werd. Daar waren eindelijk de mysterieuze steenformaties waar ik al die tijd naar op zoek was geweest! Het leek letterlijk alsof de plek zich pas op het allerlaatste moment liet zien.
Tussen de grillige kalkstenen vormen verschijnt Champ des Idoles, ook wel het Village des Idoles genoemd, langzaam in beeld.
Als een soort van Pocahontas bewoog ik mij door en over de stenen, met een bijna kinderlijke verwondering. En dat was niet alleen omdat ik het eindelijk gevonden had, maar dat was vooral omdat de energie voor mij heel licht voelde, het gaf mij een heel blij gevoel en tegelijkertijd was er voor mij een duidelijk voelbare voorouderlijke energie aanwezig.
Na enige tijd verwonderd tussen de steenformaties te hebben gelopen was voor mij het meest opvallende, hoe verschillend we deze plek beleefden. Waar ik direct gezichten, dieren en bijna sculptuurachtige vormen in de stenen zag, zagen mijn man en zoon vooral: “gewoon stenen.” Mooie stenen dat wel. Maar hun manier van kijken bleef veel aardser, terwijl ik volledig opging in mijn eigen beleving van de plek en nauwelijks nog voor hun bereikbaar bleek te zijn (ze hadden mij kennelijk meerdere keren geroepen maar ik heb ze echt niet gehoord), omdat mijn verbeelding, fantasie en verschuiving in energie direct werd aangezet. En dat zegt mij eigenlijk alles over (natuur)beleving.
Plekken vol verhalen en symboliek
“We kijken nooit naar iets met alleen onze fysieke ogen, maar ook vanuit onze eigen binnenwereld.” Veel mensen kijken naar stenen als iets levenloos. Maar voor mij voelen deze echt als iets heel levendigs en dragers van informatie en energie. Ze dragen letterlijk de sporen van tijd met zich mee. Oude natuur volkeren keken vaak ook op die manier naar rotsformaties, bergen en gesteenten. Als plekken vol verhalen, symboliek, opgeslagen informatie en betekenis.
Het mooie en mysterieuze aan Champ des Idoles vind ik dat het je uitnodigt om je verbeelding en fantasie de vrije loop te laten. Sommige mensen zullen hier simpelweg een (indrukwekkend) natuurgebied zien, gevormd door wind, regen en erosie. Anderen zullen er iets ervaren dat voelt als iets tijdloos, wat ons misschien wel is nagelaten door onze voorouders.
Champ des Idoles is zo’n plek waar het landschap meer lijkt te vertellen dan je op het eerste gezicht ziet. Tussen de eeuwenoude kalkstenen formaties hangt een bijzondere stilte, waardoor veel bezoekers deze plek ervaren als iets bijzonders – bijna als een krachtplek.
Met een tevreden gevoel terug over het kalksteenplateau. Champ des Idoles laat een bijzondere indruk achter.
Interesse?
Mocht je na het lezen van dit artikel zelf nieuwsgierig zijn geworden naar dit mysterieus stukje Provence, lees dan de praktische tips en een duidelijke routebeschrijving. Want geloof me…verdwalen op dit bijzondere uitgestrekte plateau gebeurt sneller dan je denkt!
Praktische tips
Champ des Idoles is geen officiële toeristische trekpleister, maar ligt in een prachtig gebied dat geliefd is bij wandelaars en natuurliefhebbers. Het terrein is goed begaanbaar voor de gemiddelde wandelaar. Het is geen zware hike, maar op het uitgestrekte kalksteenplateau kan het soms lastig te oriënteren zijn doordat het landschap overal sterk op elkaar lijkt.
Een bijzonder detail is dat dit gebied al eeuwenlang wordt gebruikt door herders en hun kuddes. De stenen muurtjes en steenhopen die je onderweg tegenkomt zijn stille getuigen van die geschiedenis. Laat deze daarom liggen zoals je ze aantreft en respecteer het landschap zoals lokale bewoners en herders dat al generaties lang doen.
Honden zijn toegestaan, maar houd ze aangelijnd wanneer er schapen in de buurt zijn. Houd rekening met de seizoenen: in de zomer kan het open plateau erg heet worden en in de winter kan er sneeuw liggen.
Routebeschrijving
Vanaf Parking Municipal Saint-Barnabé neem je het brede grindpad richting het plateau. Champ des Idoles ligt aan de linkerkant van de parkeerplaats. Er zijn geen duidelijke bordjes of gemarkeerde routes naar deze plek (wel naar andere locaties), dus let vooral goed op de omgeving.
Kom je een bordje Privéterrein tegen, loop dan nog een klein stukje rechtdoor. Lees ook zeker het A4’tje dat daar hangt; hierop staat interessante informatie over het gebied en aanwijzingen voor bezoekers.
De steenformaties liggen links van het hoofdpad, verscholen tussen de begroeiïng. Ze zijn pas goed zichtbaar wanneer je er bijna bent. Reken op ongeveer 20 tot 30 minuten wandelen vanaf de parkeerplaats.
Tip: op het plateau is weinig tot geen internetverbinding. Sla de route daarom vooraf offline op je telefoon op.
Solik
Meer lezen over bijzondere plekken in de Provence?
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
