De Rocher de Rocalinaud. Niet voor iedereen even bekend misschien, maar velen kennen deze rots in Beaumes-de-Venise toch al als een must-see in de Provence. Ze wordt ook wel eens ‘rocher lunaire’ genoemd, of ‘rocca luna’ in het Provençaals, omwille van de bijzondere vorm.
Als kind gingen we meermaals met mijn ouders en hun vrienden de rots beklimmen. Ik herinner het me nog levendig. De volwassenen die ons aanmaanden om voorzichtig te zijn, op handen en voeten naar boven te klimmen en zeker niet te beginnen rennen. Toen vond ik dat altijd een beetje overdreven. Zo steil was die rots nu ook weer niet. Maar goed, ik luisterde netjes, ook al was het allemaal zo spannend niet.
Deze zomer besloot ik de rots nog eens te gaan beklimmen, deze keer samen met mijn twee zonen. Nu moet je weten dat er twee kanten zijn om naar boven te gaan. Via links helemaal niet zo steil en gemakkelijk haalbaar, rechts net iets uitdagender. We besloten langs rechts te gaan. Want wat kon er gebeuren, ik had het al zo vaak in mijn leven gedaan. Vol goede moed begonnen we aan de klim en al snel waren we enkele meters hoger. Tot ik plots voelde dat het best steil werd en ik even rond begon te kijken. Ik keek naar boven, waar de weg eindeloos lang leek. Ik keek naar links en rechts, waar ik geen uitweg zag. Ik keek naar onder en wist, ik kan niet zomaar terug. Daar stond ik. Op handen en voeten, in het midden van een steile rots, met in de verste verte geen mens te zien. De paniek sloeg toe en ik begon te hyperventileren. Wat stond ik daar in godsnaam te doen, als moeder alleen met haar twee kinderen! Ik zag de ergste scenario’s voor me opduiken, waarbij politie, brandweer en misschien wel het hele leger me moesten komen redden.
Tot mijn jongste zoon me zei om te gaan zitten en naar het landschap in de verte te kijken. En rustig in en uit te ademen. Hij gaf me wat water en kalmeerde me. Ondertussen was mijn oudste zoon al verder gelopen, om te kijken hoe de weg liep en hoe lang we nog moesten klimmen. Na amper 5 minuten (die voor mij een uur leken) kwam hij al terug met het goede nieuws dat we bijna boven waren, en dat er daarna een gemakkelijk wandelpad terug naar beneden liep. Hij toonde me foto’s die hij had gemaakt en liet me zien dat als ik een klein beetje naar beneden zakte en dan naar links ging, dat ik heel gemakkelijk naar boven kon geraken. Bleek dus dat ik eigenlijk gewoon op het meest steile stuk van de rots zat en gewoon geen uitweg maar zag. Dus met de hulp van mijn kinderen liet ik me rustig wat naar beneden schuiven, stond ik terug recht en volgde hen over een lichthellend stukje verder naar boven.
En daar stond ik dan. Op het einde van de klim, waar de uitgeholde rots van Rocalinaud trots boven het landschap uitsteekt. Terwijl mijn kinderen de grot van wat dichterbij gingen bewonderen, bleef ik rustig op mijn plekje zitten, om te bekomen van wat er net gebeurd was. Mijn hele lichaam beefde, de tranen liepen over mijn wangen en ik voelde een gevoel van trots naar boven komen. Geen trots omdat ik het gehaald had, wel omdat mijn jongens dat zo goed gedaan hadden. Geen seconde sloegen ze zelf in paniek, geen één keer zeiden ze: mama, doe niet flauw. Ze hielpen me, elk op hun eigen manier, en zorgden ervoor dat we alle drie een uurtje later weer veilig beneden op de weg stonden, met de rots hoog boven onze hoofden.
Die dag heb ik niet alleen geleerd dat ik dus eigenlijk hoogtevrees heb – we zullen het maar op de leeftijd steken – ik heb vooral onthouden dat mijn kinderen en ik er altijd zullen zijn voor elkaar. In welke situatie ook.
Rots van Rocalinaud, Beaumes-de-Venise.
Tinneke Vos, voormalig hoofdredacteur Wonen Landelijk Stijl, auteur van het nieuwe woonblog Tinnekes Hart voor Landelijk en La_fille_sous les_oliviers, schrijft maandelijks een column voor e-magazine Hans in the Provence. Haar columns over de Provence zijn authentiek, inspirerend en persoonlijk.
Nieuwsbrief
Klik op de link en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
