Mélodies du Sud — November: Les voix intimes

Het is november, maar de frisse lucht die ’s nachts binnenkomt, laat me heerlijk uitgeslapen wakker worden. Op 11 november staan de Franse dorpen stil bij de Wapenstilstand van 1918 en bij alle oorlogen sindsdien. Laten we hopen dat we er niet al te veel meer hoeven te herdenken.

In de tuin plukken we de olijven. Niet genoeg voor een eigen persing, hoor; bij de Moulin d’Opio heb je daar maar liefst 180 kilo voor nodig. Voor één liter olie gaan er vijf à zeven kilo olijven door de molen, die nu op volle toeren draait. Toch is het een cadeautje om je gasten bij het aperitief olijven van eigen bomen aan te bieden, gewoon zelf in pekel gelegd. Met een lekker wijntje erbij, want de Beaujolais nouveau komt eraan: zoals elk jaar op de derde donderdag van november, dit jaar de 19de.

Dat is ook de sfeer van deze maand: Les voix intimes. Liederen die dichtbij komen, soms in fluistertoon, soms met een knipoog.

Twee stemmen die we herdenken

Deze maand denken we aan twee grote namen. Yves Montand overleed op 9 november 1991 (35 jaar geleden), Barbara op 24 november 1997. Zij heette eigenlijk Monique Serf en werd la dame en noir genoemd: altijd in het zwart, eenzaam aan de piano, en zo intiem dat het voelde alsof ze alleen voor jou zong. Montand sluit de dag straks af.

Ochtend: fris en uitgeslapen

We beginnen de dag dansend, met Waxx en Pomme in Laissez-moi danser, een nieuwe versie van Dalida’s discohit uit 1979. Grand Corps Malade vertelt in Roméo kiffe Juliette het verhaal van Shakespeare opnieuw, maar dan in een Franse voorstad: hij is moslim, zij joods, en de buurt praat. Zijn artiestennaam dankt hij aan zijn lengte van bijna twee meter en aan een duikongeluk, waarna hij met een kruk ging lopen. France Gall sluit de ochtend af met Résiste, geschreven door haar man Michel Berger.

Middag: de dag in volle gang

Georges Moustaki, geboren als Giuseppe Mustacchi in Alexandrië, zingt Les eaux de Mars, zijn Franse versie van Águas de Março van de Braziliaan Antônio Carlos Jobim. Nu in november krijgen we eindelijk die regen van maart, zeer welkom voor de plantjes en de grond na zo’n droge zomer. Jacques Brel schreef met Isabelle een teder wiegelied voor zijn dochter; zo kan je het van le Grand Jacques verwachten. Black M, als kind van Guinese ouders opgegroeid in Parijs, vertelt in Je suis chez moi voluit over waar hij thuishoort.

Het Pastis moment: dichtbij

Brigitte Bardot en Serge Gainsbourg namen Bonnie and Clyde op in 1968, tijdens hun korte, stormachtige liefde. Flora Fishbach brengt met haar lage, donkere stem Mortel, intiem in de ware zin van het woord.

En dan zing ik zelf Je m’en remets à toi. Een chanson met een bijzonder verhaal: Jacques Brel wilde graag iets voor Édith Piaf schrijven. Charles Dumont, de componist van o.a. Non, je ne regrette rien, neuriede hem een melodie voor, en Brel schreef de tekst ter plekke aan een bistrotafeltje. Piaf overleed voordat ze het kon opnemen.

Julien Doré laat ons daarna wegdromen bij Le lac.

Avond: het feest en de fiets

Juliette Armanet zingt in Le dernier jour du disco over het einde van een feest, en zo is de cirkel rond die startte met de discohit van vanochtend. Dan komt Yves Montand met À bicyclette: gezonde fietstochten met een bende vrienden over de landweggetjes. Een warme herinnering om een koude novemberavond mee af te sluiten.

De moederlijst Mélodies du Sud groeit stilaan uit tot een mooie verzameling chansons. Volgende keer is het Kerst, en daar maken we weer een warme lijst van. Stuur me gerust een berichtje met jouw lievelings-kerstlied!

Deel je favoriete chanson via michelinemusic.com (contact).