De schuur

Bij ons bestaat een gezegde: er bestaan geen domme vragen, alleen domme antwoorden. Maar dat klopt natuurlijk niet. Er bestaan ook domme vragen.

Een vraag die ik als studente literatuurwetenschap altijd kreeg was: “En wat ga je daar dan later mee doen?” In het begin probeerde ik nog eerlijk te antwoorden, maar na de honderdste keer zei ik: “Niets ga ik ermee doen. Ik zoek een rijke man en koop alleen nog schoenen.”

Zo gaat het me nu, tientallen jaren later, in de Provence ook. “Vervelen jullie je niet dood op het platteland?” In het begin probeerde ik nog eerlijk te antwoorden, maar na de honderdste keer zeg ik: “Het is verschrikkelijk saai hier, we maken ’s ochtends vuur met twee vuurstenen en ’s avonds kijken we naar de mammoeten op ons terrein.”

Toch lijkt dat onze kennissen niet af te schrikken. Omdat we maar twintig minuten van de snelweg A7 wonen, zijn we een populair adres voor lunch of koffie. “We komen rond 12 uur even bij jullie langs, zijn jullie thuis?” horen we vaak. Geen probleem, wij zijn de snelweg-reststop. Bekenden komen langs op de heenreis, bekenden op de terugreis. Soms zijn er croissants, taart en koffie, soms pâté en croûte en croque-monsieur.

Ook in ons dorp vindt men dat we eigenlijk wel eens iets zouden kunnen doen. Op een dag stond Claire voor ons tuinhek. Een lieve oudere dame met een hoed. Ze had haar 18-jarige kleinzoon bij zich, die net leert voor verkoper in een Leclerc-supermarkt in Valence.

Mijn man was meteen enthousiast. Nauwelijks was de jongeman voorgesteld (hij heet Jean-Luc) of hij moest al aan het werk. “Je kunt me wel even helpen,” zei mijn man. En hop, daar sjouwde Jean-Luc vier zakken zand naar onze schuur, plus vier zakken zout voor het zwembad en een Griekse godin van beton werd kreunend onder onze rozenstruik gezet. Waarschijnlijk heeft Jean-Luc tijdens zijn hele opleiding bij Leclerc nog nooit zo hard gewerkt als in onze tuin. Ik vermoed zelfs dat dit soort werk in Frankrijk wettelijk verboden zou moeten zijn.

Ook zijn grootmoeder Claire hielp hem niet bepaald: “Bij ons zit hij alleen maar,” zei ze, “het is goed dat Jean-Luc zich eens beweegt.”  Zijzelf is voorzitter van de jumelagevereniging, het Comité du Jumelage. Ons dorp heeft een jumelage met een wijndorp bij Bingen in Duitsland. Claire vindt dat ik daar best bij zou kunnen helpen: “Je kunt toch een beetje Duits. Dat zou erg nuttig zijn voor ons.”

Ik beloof die avond naar de vergadering van het Comité du Jumelage te komen. De vergaderruimte is in de oude abdij; overal staan wijnflessen en glazen. Max, de voormalige burgemeester, heeft de jumelage 35 jaar geleden opgericht. Hij bezit een groot wijnlandgoed en heeft voor de avond de drank gesponsord. Claire heeft een grote pot groentesoep en worstjes gemaakt. Als de soep niet zo naar knoflook zou ruiken, zou je bijna denken dat je al in Duitsland bent.

Zoals overal zijn het ook in het Comité du Jumelage alleen nog maar gepensioneerden die het werk doen. Jonge mensen komen niet, niemand is hier onder de zestig. Claire neemt me mee naar de tafel waar het bestuur zit en stelt me voor: “Christine hoort er nu bij en zal in ons comité meewerken.”

Iedereen is blij dat het bestuur eindelijk iemand extra heeft gevonden die wil meedoen. Ik verslik me bijna in mijn mousserende wijn. In het bestuur had ik me eigenlijk helemaal niet willen zetten.

Ik wilde eigenlijk niets doen en ook niemand in ons huis opnemen. Dat is namelijk de ijzeren regel van de vereniging: men logeert bij vrienden. Elke Franse familie heeft een Duitse partnerfamilie. Men ontvangt de gasten thuis en nodigt hen uit. De bezoeken wisselen elkaar af: het ene jaar komen de Fransen naar Duitsland, het andere jaar komen de Duitsers naar de Provence. Ik probeer me voor te stellen wat het kost om onze schuur uit te bouwen voor extra slaapruimte.

Op dat moment gaat de deur van de vergaderzaal in de abdij open: mijn man en de hond komen binnen. De hond rent jankend en piepend op mij af, springt op de bank en veroorzaakt algemene chaos. Mijn man kan niet geloven dat ik vooraan bij het bestuur zit. Hij vangt de hond en drinkt twee glazen rosé, tot de vergadering voorbij is.

Daarna wordt er met alle gasten vrolijk groentesoep gegeten, de meesten zijn niet eens lid van de vereniging. Iedereen heeft zijn eigen bord meegebracht.

“Wat doe jij daar vooraan?” vraagt mijn man. “Ik ben in het comité gekozen,” zeg ik. Gekozen? Nou ja… niet echt. “Volgend jaar,” leg ik uit, “moeten we een Duits echtpaar bij ons laten logeren. Zo werkt het in het Comité du Jumelage.”

Mijn man verslikt zich in de rosé: “Wat? Vreemden? Bij ons? Wat bedoel je?” Ik leg hem uit hoe zulke partnerschappen werken. De activiteiten worden door de EU gesteund, iedereen moet zijn bijdrage leveren.

Nu denken we na of we volgend jaar onze schuur zullen verbouwen. Hij is van natuursteen, ruikt nog altijd een beetje naar geit en stookolie, sinds onze leverancier daar ooit olie heeft laten overlopen. De geur van geit is ouder en hardnekkiger.

Moeten we de Duitsers hier onderbrengen? Een domme vraag komt in me op: “Houden jullie van geitenkaas?”

Dat zou alvast een begin zijn. We moeten natuurlijk Olivier bellen, onze loodgieter, om een badkamer te installeren. Het liefst precies boven de olievlek. Er moeten tegels gelegd worden en twee ramen geplaatst. 

En eigenlijk… hebben we al lang niets meer gerenoveerd. We missen kortsluiting, lekkende leidingen en Oliviers radio met muziek uit de jaren vijftig. Als Edith Piaf door het huis schalde: “Non, je ne regrette rien” en Olivier tegelijk een veel te groot gat in de muur boorde, dan was het pas echt gezellig. 

We beginnen dus maar met de schuur. De Duitsers zullen zich volgend jaar nog verbazen.