Mélodies du Sud – September: Les Départs

Er is een moment ergens in de eerste week van september waarop het zuiden van Frankrijk van toon verandert. De cicaden vallen stil vroeger op de avond en op de terrasjes van Avignon tot Cannes zie je de laatste koffers de auto’s ingaan. Geen dramatisch afscheid, eerder een zachte overgang. De druivenoogst begint en iedereen lijkt klaar voor onderweg naar iets nieuws. Dat is ook het thema van de playlist van deze maand: Les départs. Vertrek zonder definitief afscheid. Beweging, verandering en het besef dat alles onderweg is.

De playlist volgt het verloop van de dag, van het eerste licht tot de late avond. Lees, luister en geniet naar de volledige ‘embeded ‘ playlist voor deze maand!

Ochtend: stil vertrek

Maxime Le Forestier’s Passer ma route opent zacht: de vagebond die vertrekt zonder spijt, en Louane’s Avenir voegt daar iets aan toe dat de oudere chansons niet altijd hadden: vertrek als vooruitkijken, niet als verlies.

Middag: de dag in volle gang

Barbara’s Septembre is dit seizoen bijna het volkslied geworden, en ook al ben ik niet altijd fan van haar stem, dit lied kon simpelweg niet ontbreken: de titel is de maand waardig. Julien Clerc’s Femmes… je vous aime is zo’n fijn eerbetoon, precies op het middaguur.

Het Pastis moment: het afscheid, luchthavenlicht

We zijn toegekomen in het hart van de dag, hartverscheurend: Jacques Brel’s Orly, het schrijnende schilderij van twee geliefden die uit elkaar gaan op de vertrekhal van de luchthaven, terwijl het leven om hen heen gewoon doorgaat. Ik buig diep voor le Grand Jacques z’n poëzie. Vanessa Paradis’ Marilyn & John en Alain Souchon’s C’est déjà ça houden diezelfde melancholie vast, en Feu! Chatterton’s L’oiseau brengt een modern loslaten.

Avond – moderne stemmen, herinnering en nacht

De avond klinkt jonger. Pomme’s À peu près en Vianney’s Pas là zingen over afwezigheid die niet helemaal afwezigheid is, en Pierre Garnier’s Ceux qu’on était kijkt terug zonder bitterheid. Micheline Van Hautem brengt met Trio Guus Westdorp een live-versie van Doucement, zacht en persoonlijk. En de dag sluit met Velorith’s Je t’ai perdu dans la nuit, een AI-gecomponeerd nummer dat precies past bij het thema: een vertrek dat niet eens door een mens hoeft te zijn geschreven om iets te raken. Ik geef toe: ik heb getwijfeld of ik dit zou programmeren, want ik was al fan van dit lied voordat ik van Hans Brouwer zelf te weten kwam dat het niet door een ademende zangeres wordt gezongen. Toch val ik ervoor.

September in de Provence is dus geen einde, maar een langzame overgang, net als de liedjes die het begeleiden. Welk nummer is voor jou het geluid van vertrek? Laat het Micheline weten via micheline@michelinemusic.com.