Het begon allemaal met een artikel in e-magazine Hans in the Provence over de Camargue, geschreven door Julie Vidale. Haar verhaal over het ruige land van witte paarden, zoutvlaktes en flamingo’s bleef hangen. Toen ik mijn dochter – net terug van een lange werkweek – vroeg of ze mee wilde naar de Provence, was haar enige voorwaarde dat we in ieder geval de Camargue zouden bezoeken. De keuze was snel gemaakt.
Eerste tussenstop
Als uitvalsbasis hadden we een gîte gevonden bij een pas gerenoveerde mas in Pernes-les-Fontaines, iets ten zuiden van de Mont Ventoux. We vertrokken die dag, met als eerste tussenstop Saint-Rémy-de-Provence. Ondanks het vroege uur gonsde de markt al van geuren en kleuren. Gele meloenen, bossen lavendel en de eerste vijgen van het seizoen: verse producten, zo kenmerkend voor de Provence. Daarnaast staat Saint-Rémy bekend om zijn vele kleine kunstgalerieën – een must-see voor mij als aquarellist. Na een voortreffelijke lunch in de tuin van Maison La Favier – echt een aanrader – stapten we in de auto richting de Camargue.
Op naar Parc Naturel de Camargue!
Onze plannen waren ambitieus: flamingo’s spotten, rijstvelden bekijken, de roze meren bij Aigues-Mortes bezoeken en afsluiten met Saintes-Maries-de-la-Mer. Dat bleek achteraf wat te optimistisch.
Moerassen en rietvelden
Zodra we het natuurgebied binnenreden, veranderde de wereld. De lucht werd wijder, de horizon leek eindeloos en de weg slingerde langs moerassen en rietvelden waar reigers en ibissen zich ophielden. We parkeerden de auto en trokken te voet verder. Urenlang dwaalden we rond, stopten bij uitkijkpunten en luisterden naar de stilte – die nooit helemaal stil is. Overal klonk het gefladder van vogels en het zachte gezoem van insecten.
De eerste witte paarden
Op een smal pad zagen we de eerste witte paarden van de Camargue, half verborgen tussen de rietkragen. Ze stonden stil, alsof ze wisten dat wij keken, en lieten zich geduldig fotograferen. Even later doemde een groep zwarte stieren op in een open vlakte – indrukwekkend, maar gelukkig veilig achter een hek.
Camarguepaarden: wit, vrij en fier. Fotografie © Marlou Essink
De trots van de Camargue: flamingo’s
Voor een ontmoeting van dichtbij reden we naar het Parc Ornithologique. Nog voor we goed en wel binnen waren, zagen we grote groepen flamingo’s staan. Met hun lange poten stapten ze door het ondiepe water, hun snavels voortdurend in beweging. Het was hypnotiserend om naar te kijken, en we bleven fotograferen tot we ze in de mooiste poses hadden vastgelegd.
Flamingo’s: symbool van gratie, vrijheid en de bijzondere natuur van de Camargue. Fotografie © Marlou Essink
Salins du Midi – de roze zoutmeren
Daarna reden we door naar Aigues-Mortes. De laatste rondleiding van de dag in de Salins du Midi – de zuurstokroze zoutpannen – was al volgeboekt, maar we mochten op eigen gelegenheid naar binnen. Wat een onwerkelijke gewaarwording, dat felroze water. De zoutpannen dateren al uit de Griekse en Romeinse tijd en zijn nog steeds in bedrijf. Hun roze kleur is te danken aan de Dunaliella salina, een alg die veel bèta-caroteen bevat en prima in het hoge zoutgehalte kan overleven. Kleine pekelkreeftjes eten deze algen, waardoor ze zelf roze-oranje kleuren. En wanneer flamingo’s deze kreeftjes eten, krijgen zij hun beroemde roze tint.
Roze zoutvelden bij Aigues-Mortes: eeuwenoude wateren die fascineren, gisteren en vandaag. Fotografie © Marlou Essink
Geen tijd meer voor Saintes-Maries-de-la-Mer
Toen we terugkeerden naar de auto was de middag voorbij gevlogen. Er was geen tijd meer om door de straatjes van Aigues-Mortes te wandelen of door te rijden naar Saintes-Maries-de-la-Mer. Maar dat voelde niet als een gemis. De overweldigende natuur had zoveel indruk gemaakt, dat we er nog dagen op konden teren.
Een aquarel in mijn hoofd
Op de terugweg dacht ik aan hoe ik deze dag in een aquarel zou kunnen vangen: de vlakken water, de sierlijke groepen flamingo’s, het felblauw van de lucht, de witte paarden tussen het groen en de strakke lijnen van het riet met zijn pluimen. Mijn dochter zat naast me en was opvallend stil – net als ik had ze genoten.
We kwamen thuis met foto’s, een hoofd vol beelden en de belofte dat we terugkomen. Want de Camargue is niet iets wat je in één dag afvinkt. Je raakt er niet op uitgekeken. Het is een plek om langzaam te ontdekken.
Waarom dit verhaal?
Omdat ik Hans in the Provence dankbaar ben dat het ons naar deze hoek van Zuid-Frankrijk bracht. Het e-magazine laat ons telkens zien dat de Provence meer is dan lavendelvelden en zonnebloemen. De Camargue is rauw, onverwacht en prachtig – en voor ons is een nieuwe traditie geboren: elk jaar een dag dit natuurwonder in.
Marlou Essink – manager in de zorg en aquarellist – is trouwe lezer van e-magazine Hans in the Provence en deelt haar verhaal om op haar beurt nu anderen te inspireren.
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Prachtig!!!
Dat was het zeker!