Verhuizen naar het buitenland is een avontuur. Een nieuw huis, een andere omgeving en ontzettend veel nieuwe ervaringen. Maar er is één ding dat je niet zomaar meeneemt: je sociale leven. Ik denk dat veel mensen die naar het buitenland verhuizen dit herkennen. Je voelt je misschien helemaal niet eenzaam. Je hebt tenslotte nog steeds je vrienden en familie in Nederland. Je spreekt ze regelmatig en gaat af en toe op bezoek. Maar tegelijkertijd leef je toch een beetje in twee werelden. Je oude leven, met de mensen die je door en door kennen, en je nieuwe leven, waarin je misschien nog niet zoveel mensen om je heen hebt.
Toen ik op mijn 21e naar Zuid-Frankrijk verhuisde, kende ik hier eigenlijk niemand. Behalve mijn moeder en stiefvader, die gelukkig in de buurt wonen. Samen met Joshua, mijn man, begon ik aan een nieuw avontuur. We waren jong, ambitieus en hadden ontzettend veel zin om hier iets moois op te bouwen. Maar ik miste de spontaniteit van mijn sociale leven in Nederland. Even koffiedrinken, samen lunchen of bij iemand langsgaan. Hier moest ik dat allemaal opnieuw opbouwen. En dat bleek lastiger dan gedacht.
Juist daardoor heb ik geleerd om te investeren in nieuwe vriendschappen. Niet omdat je je oude vrienden moet vervangen, absoluut niet. Maar omdat het leven zoveel leuker wordt als je ook hier mensen hebt met wie je mooie momenten kunt delen. Natuurlijk kost het tijd en moeite om ergens opnieuw een sociaal leven op te bouwen. Je moet soms uit je comfortzone stappen, ergens naartoe gaan waar je niemand kent en zelf het initiatief nemen om nog eens af te spreken. Maar je weet nooit wat zo’n eerste ontmoeting je brengt.
Zeven jaar geleden ontmoetten we Alex tijdens een lunch in Èze met wie het meteen klikte. We spraken diezelfde week nog samen met zijn vrouw Barbara af voor koffie, dat werd een lunch en uiteindelijk gingen we over op de apéro. Destijds hadden we nog geen kinderen, maar inmiddels hebben we er gezamenlijk vijf rondlopen. Onze eindeloze lunches zijn veranderd in playdates en we hebben mazzel als we één gesprek kunnen afmaken. Maar wat koesteren we deze momenten met elkaar. Bijzonder eigenlijk, hoe één ontmoeting kan uitgroeien tot zo’n hechte vriendschap.
Toen we hier net woonden, bezochten we verschillende netwerkclubs en sociale bijeenkomsten, maar nergens vonden we helemaal wat we zochten. Daarom besloten we op een gegeven moment zelf mensen bij elkaar te brengen. Wat begon als een klein initiatief groeide uit tot Business Club Côte d’Azur, een internationaal netwerk van ondernemers. Later ontstond ook Next Locals, waarmee we mensen samenbrengen die graag nieuwe contacten willen leggen.
Het is mooi om te zien hoeveel nieuwe vriendschappen daaruit ontstaan. Mensen die elkaar anders misschien nooit waren tegengekomen, vinden elkaar, bouwen vriendschappen op en ontdekken dat het leven in een nieuw land een stuk leuker wordt als je mensen om je heen hebt met wie je ervaringen kunt delen.
Want uiteindelijk draait het niet om hoeveel mensen je kent, maar om de mensen met wie je je leven kunt delen. Met wie je iets kunt vieren, bij wie je terechtkunt als je hulp nodig hebt of met wie je gewoon gezellig een drankje kunt drinken.
Als ik één ding heb geleerd in de afgelopen jaren, is het wel dat je je pas echt ergens thuis voelt, wanneer je er ook mensen hebt waarbij je je thuis voelt.

Lees ook andere columns van Robin in deze serie:
Nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van alles wat er speelt in de Provence en aan de Côte d’Azur. Ontvang onze gratis nieuwsbrief met nieuwe artikelen, persoonlijke verhalen, recepten, culturele tips, bijzondere ontdekkingen en een kijkje achter de schermen van Hans in the Provence.
Abonneer je hier op de nieuwsbrief.
Zo mis je geen nieuwe verhalen, inspiratie en ontdekkingen uit Zuid-Frankrijk.
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!




Mooie column!🫶🏻