Dertig jaar na dato blikt Lex Reurings terug op zijn allereerste beklimming van de Reus van de Provence. Een verhaal over een tweedehands racefiets, een verkeerde afslag en het ontstaan van De Kale Berg.
Sommige dagen krijgen pas later betekenis. Op het moment zelf lijken ze niet meer dan een warme zomerdag, een mooi avontuur, een toevallige wending. Voor mij was zo’n dag eind juli 1996, ergens op de flanken van de Mont Ventoux. Die zomer kampeerden we met het gezin op camping Bélézy in Bédoin, aan de voet van de berg. Tussen de dennen, de krekels en de warme, droge lucht van de Provence had de tijd iets traags gekregen. Er waren nog geen smartphones, geen GPS-systemen en geen apps die je precies vertelden waar je was. Als je verdwaalde, dan was je ook echt verdwaald.
Van asfalt naar berg
Twee jaar eerder was ik begonnen met hardlopen. Dat ging goed, tot mijn knieën protesteerden. Op zoek naar een alternatief kocht ik een tweedehands racefiets. Niet te duur, want het kon ook een bevlieging blijken. Dat was het niet. Ik fietste rond Utrecht en ontdekte al snel hoe mooi fietsen kon zijn. Alleen heuvels hadden we daar niet. Dus zocht ik het hoogste punt in de omgeving op: de Amerongse Berg. Voor buitenlandse lezers: 69 meter hoog. Ik deed die berg één keer, en vond het klimmen verrassend leuk. Toen ontstond het plan om de racefiets mee te nemen naar Bédoin. De Mont Ventoux kende ik al van een regenachtige autorit, maar dat was vooral een grijze herinnering gebleven. Nu keek ik anders. Hoe moeilijk kon het zijn?
De klim
De avond ervoor reed ik alvast een stukje de Route du Ventoux op, tot voorbij Saint-Estève, waar het echte klimwerk begint. Het voelde stevig, maar niet onmogelijk. De volgende ochtend kocht ik bij de bakker nog snel wat pains aux raisins. Sportvoeding anno 1996. Daar ging ik. De weg slingerde omhoog tussen de wijngaarden en later door het koele cederbos. Kilometer na kilometer. Geen vermogensmeter, geen hartslagmeter, geen klimstrategie. Gewoon trappen. Ik deed er 2 uur en 24 minuten over; ik lees het nu terug in het fotoboek.
Pas op de top, toen de witte toren en het weerstation zich boven het landschap aftekenden als een stukje van een andere wereld, voelde ik hoe groot dat moment was. Ik was euforisch. Ik kocht een ansichtkaart en een sticker in het souvenirwinkeltje en bleef nog even staan, gevangen tussen opluchting en verwondering.
“Heb ik dit echt gedaan?” Nog ongelovig zit ik op het muurtje boven op de Mont Ventoux, bidon in de hand, met het immense dal achter me.
De verkeerde afslag
De afdaling begon heerlijk. Voor een beginnende wielrenner voelde het alsof ik vloog. De wind suisde langs mijn oren en de kilometers verdwenen vanzelf. Bij Chalet Reynard kwam ik op het punt waar de wegen samenkomen, van Bédoin en van Sault. Daar maakte ik mijn fout. Vol enthousiasme reed ik rechtdoor. Pas later begon het landschap me vreemd voor te komen. Waar waren de bekende bochten? Waarom leek de weg anders? En hoe verder ik afdaalde, hoe sterker de Provence zich van een andere kant liet zien: de geur van bloeiende lavendel, die eind juli nog volop in de lucht hing, en de oneindige rust van de vlakte. Toch reed ik door. Afdalen is verleidelijk. Het vraagt minder van je dan klimmen en geeft je de illusie dat je vanzelf goed uitkomt. Maar dat gebeurde niet. De weg bleef maar dalen, steeds verder van de berg weg, tot ik in Sault terechtkwam, een van de drie klassieke routes naar de top.
Op dat moment zag ik het nog gewoon als een fout. Een vergissing die ik zo snel mogelijk moest oplossen. Pas jaren later begreep ik dat juist die verkeerde keuze mij iets bracht wat ik nooit had gezocht.
Een lift terug
Tegenwoordig open je een app en weet je meteen waar je bent. In 1996 werkte dat anders. Ik had geen mobiele telefoon, geen navigatie en geen idee hoe ik terug moest komen. Ondertussen begon de tijd te dringen. Mijn vrouw op de camping zou zich inmiddels ook wel afvragen waar ik bleef. Dus deed ik iets wat tegenwoordig bijna niemand meer doet: ik stak mijn duim op. Tot mijn grote opluchting stopte een busje van Garage Kop uit Sault. De chauffeur, een automonteur in een versleten blauwe overall, luisterde naar mijn verhaal en bood aan me mee te nemen tot Villes-sur-Auzon. Mijn fiets ging achterin. Ik schoof voorin, naast hem. Even reed ik niet meer alleen tegen de berg, maar met een onbekende die zomaar even mijn dag redde.
De redding van de dag. Een onbekende monteur van Garage Kop uit Sault bracht mij en mijn racefiets in 1996 terug richting Bédoin, nadat ik tijdens mijn eerste beklimming van de Mont Ventoux verkeerd was afgeslagen.
Vanaf Villes-sur-Auzon fietste ik het laatste stuk terug naar Bédoin en daarna naar camping Bélézy. Mijn vrouw was ongerust geweest, maar vooral opgelucht dat ik heelhuids terug was.
Villes-sur-Auzon, 1996. Na de omweg via Sault lag Bédoin nog 11 kilometer verder.
Het begin van De Kale Berg
Thuis wilde ik begrijpen wat er precies was gebeurd. Met een kaart op tafel ontdekte ik iets verrassends: er bleek niet één weg naar de top te lopen, maar drie. Naast Bédoin bestonden ook Sault en Malaucène. Ineens werd de Ventoux nog interessanter.
Wat begon als een eenmalige beklimming groeide uit tot fascinatie. Ik wilde alles weten over de routes, de geschiedenis, de Tour de France en de mensen die er fietsten. Naast wielrennen had ik nog een andere hobby: computers. Het internet stond nog in de kinderschoenen en ik wilde al langer een eigen homepage maken. Alleen wist ik nooit waarover. Tot die zomer. De Mont Ventoux gaf mij een onderwerp.
Zo begon ik informatie te verzamelen en online te zetten. Eerst bescheiden, later steeds uitgebreider. Die homepage groeide uiteindelijk uit tot de website De Kale Berg. Achteraf ben ik blij dat ik verdwaalde. Want zonder die verkeerde afslag was mijn leven misschien heel anders gelopen. Soms begint een passie niet op de weg die je koos, maar op de weg waar je per ongeluk terechtkwam.
Lex Reurings is oprichter en webmaster van de website De Kale Berg en mede-auteur van het boek De kale berg – Op en over de Mont Ventoux. Hij beklom de Mont Ventoux 21 keer en is Cinglé du Ventoux. Lex Reurings schrijft voor e-magazine Hans in the Provence maandelijks zijn persoonlijke ervaringen op en rondom de Ventoux.
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Mooi verhaal! Tja, er zijn vele wegen, maar het onverwachte is misschien wel het meest waardevolle!
Ja, dat is wel gebleken… Dankjewel!