De weg naar Sault kleurt weer paars

Een fietstocht van ruim honderd kilometer over het plateau d’Albion, langs de eerste bloeiende lavendelvelden en met de Mont Ventoux steeds aan de horizon.

Vanuit Villes-sur-Auzon naar Chapelle Sainte-Foy

Onder een stralende hemel met dat typisch heldere Provençaalse licht vertrekken we vanuit ons huis in Villes-sur-Auzon naar Méthamis, richting Saint-Jean-de-Sault. Het is zo’n dag waarop tijd niet belangrijk is en niets hoeft. Ideaal voor een ontspannen fietstocht rond Sault, waar het plateau d’Albion de eerste bloeiende lavendel heeft omarmd.

De klim dient zich nauwelijks aan: een lange, zachte stijging die je langzaam losweekt van alles wat achter je blijft. Tussen kersenvelden en wijngaarden slingert de weg omhoog richting de 15e eeuwse Chapelle Sainte-Foy, terwijl de Mont Ventoux onverstoorbaar aan de horizon blijft staan.

Rond het kleine kapelletje hangt die typische stilte van de Provence. Geen lege stilte, maar een stilte gevuld met het gezang van krekels, het ruisen van de wind en het zachte tikken van onze afkoelende fietsen. Een paar mensen zitten gezellig rond de stenen barbecue, die hier af en toe nog wordt gebruikt.

Fietsend van Méthamis naar Saint-Jean-de-Sault verschijnt de Chapelle Sainte-Foy onverwacht tussen de bomen, met de Mont Ventoux op de achtergrond.

We stappen af en gaan, zoals dat hier hoort, even ‘bonjour‘ zeggen. Het blijken wandelaars uit Carpentras te zijn, die regelmatig in deze omgeving komen. Wanneer ik hen vraag naar de lavendel, verschijnt meteen een glimlach. “Jullie hebben de beste periode uitgekozen om lavendel te spotten.”

We vertellen waar onze tocht ons nog naar toe zal brengen. Met bewondering luisteren ze naar onze plannen. “Dat zijn toch aardig wat kilometers”, merkt iemand op. We moeten lachen. “Gelukkig hebben we goede fietsbenen”, antwoorden we, “en een klein beetje ondersteuning.”

Na nog wat nagepraat te hebben, vullen we onze bidons bij de bron en genieten we van het frisse water dat meteen nieuwe energie geeft.

Door de bossen naar Auberge de Saint-Hubert

Vanaf de kapel verandert het landschap bijna ongemerkt. De weg trekt dieper de bossen in richting Auberge de Saint-Hubert, op 832 meter hoogte. Het licht valt zachter tussen de bomen en af en toe openen zich doorkijkjes naar de Vallat de Saume Morte, diep verscholen tussen de hellingen.

Gele bremstruiken kleuren de weg op weg naar Ferme St Hubert.

Sparren en naaldbomen bepalen het decor, hier en daar onderbroken door kleine gele bloemen die het gras langs de weg vrolijk kleuren. Alleen vogels en het zachte rollen van de banden doorbreken de stilte. We rijden elk ons eigen tempo, wat beter is; zo hoeft niemand zich te forceren.

Uitzicht op de Gorges de la Nesque en het Pays de Sault

Bij Auberge de Saint-Hubert opent het uitzicht zich plots volledig. Het panorama is werkelijk overweldigend: lavendelvelden met op de achtergrond de Mont Ventoux. Kijk je naar rechts, dan strekt het Pays de Sault zich voor je uit.

Bij Ferme Saint-Hubert opent het landschap zich. Lavendelvelden met op de achtergrond de Mont Ventoux.

Het blijft een van die plekken waar de drukte rond de Ventoux ver weg lijkt. In het voor- en najaar kom je hier haast niemand tegen. In de zomermaanden wordt het iets levendiger, maar zelfs dan overheerst de rust. Het is zo’n plek waar ik uren kan zitten, genietend van de stilte en de schoonheid van het landschap. Ook hier kun je water tanken; het kraantje zit in de muur vlak bij de Auberge.

Saint-Jean-de-Sault en de eerste lavendelvelden

We stappen weer op en rijden verder naar Saint-Jean-de-Sault, waar de zomer altijd net iets later aankomt. Begin juli verschijnen de eerste paarse stroken voorzichtig tussen gras en steen, maar tegen half juli kleurt bijna alles diep violet tot aan de horizon.

Even voorbij Auberge de Saint-Hubert passeer je een prachtig uitkijkpunt. Ook hier stappen we steevast even af om te genieten van het uitzicht. Aan de overkant van de Gorges de la Nesque baadt de Rocher du Cire in het volle zonlicht, met daarachter de majestueuze Mont Ventoux, die altijd aanwezig lijkt aan de horizon.

Niet veel later bereiken we mijn favoriete lavendelveld bij Ferme Auberge La Maguette. Het is een plek waar ik ontzettend graag foto’s neem. Dat ene veld, met dat unieke uitzicht blijft me telkens opnieuw fascineren.

Langs de weg naar Saint-Jean-de-Sault kleuren de lavendelvelden van het seizoen prachtig paars. Een eenzame boom doorbreekt de strakke lijnen van het landschap.

Terwijl we verder rijden, zien we het landschap langzaam veranderen. De geur wordt voller en warmer, bijna tastbaar in de middagzon. Soms valt er vanzelf een stilte. Alleen insecten en een lichte bries bewegen nog door de velden.

Van Saint-Jean-de-Sault naar Brouville

Vanaf Saint-Jean-de-Sault loopt de weg omlaag richting Sault, waar we een prachtig uitkijkpunt passeren. Een vaste stop voor ons. Gewoon even genieten van de natuur die zich voor ons uitstrekt.

Net voor de brug over het stroompje Le Croc slaan we af richting Brouville, dat op ongeveer duizend meter hoogte ligt. De klim trekt meteen stevig aan de benen, maar door de schoonheid van het landschap merk je dat nauwelijks. Lavendelvelden wisselen zich af met stroken spelt die het geheel een zachte gloed geven.

Het wegdek is enkele jaren geleden vernieuwd. De opeenvolging van pittige hellingen en korte afdalingen maakt deze weg verrassend zwaar, zeker met de zon loodrecht boven ons.

Toch verdwijnt die inspanning telkens weer naar de achtergrond zodra we omkijken. De Mont Ventoux blijft overal aanwezig: donker, stil en onverzettelijk boven alles.

Eenmaal boven stoppen we om volop te genieten van het uitzicht en foto’s te maken. Daarna volgt een lange afdaling richting Saint-Christol, met vergezichten die eindeloos lijken door te lopen. Op een enkele auto na komen we niemand tegen.

De uitgestrekte lavendelvelden bij Brouville: een eindeloze zee van paars, gevuld met heerlijke zomerlucht en adembenemende vergezichten.

Pauze in Saint-Christol en Revest-du-Bion

Beneden bereiken we Saint-Christol, waar de kleine supermarkt en de dorpsbron een welkome pauze vormen. Onder de platanen zitten enkele bewoners in de schaduw te praten. Wanneer het gesprek op de lavendel komt, haalt iemand glimlachend de schouders op. “De bloei verschilt elk jaar, alles hangt af van het voorjaar.”

Het zijn net die korte ontmoetingen die zo’n rit extra kleur geven. Met frisse bidons rijden we verder richting Revest-du-Bion. De brede, stille wegen, die ooit voor militaire doeleinden zijn aangelegd, geven de rit iets tijdloos.

Als een breed lint asfalt doorsnijdt de weg het plateau d’Albion. Ooit aangelegd voor militaire doeleinden, behoort hij vandaag vooral toe aan de stilte en de ruimte.

Lavendelvelden en spelt wisselen elkaar voortdurend af. Even voor Revest-du-Bion fietsen we midden tussen de lavendel. Dan is het oppassen geblazen. Bijen trekken onafgebroken van veld naar veld. Wie niet oplet en hun vliegroute kruist, loopt kans op een stevige steek. Helaas heb ik dat zelf al eens ondervonden, dus tegenwoordig kijk ik beter uit.

Lunchstop in Ferrassières, het hart van de lavendelstreek

Wanneer Ferrassières verschijnt, ligt het landschap al in de warme gloed van de middagzon. Bij restaurant ‘La Détente‘ stoppen we voor de lunch. We praten met de sympathieke eigenaars en krijgen daarna een heerlijke, eenvoudige maaltijd voorgeschoteld op het terras. De rust doet de benen goed, want er wachten nog heel wat kilometers.

Volgens inwoners van Ferrassières hebben zij en niet Sault de mooiste lavendelvelden.

Via Saint-Trinit en Aurel terug richting Sault

Daarna golft de route over het plateau d’Albion verder richting Saint-Trinit, Aurel en Sault. De lavendelvelden zijn hier, samen met de kenmerkende bories, uniek in de regio.

Het is alleen jammer dat de velden er niet meer zo uitzien als drie jaar geleden. De toenemende droogte hebben de lavendelplanten gevoeliger gemaakt voor ziekten die de lavendel aantasten. Het blijft hopen dat men daar een oplossing voor vindt, want voor de lavendelboeren is het elk jaar opnieuw een strijd.

De hoogvlakte tussen Ferrassières en Sault behoort tot de stilste landschappen van de Provence. Rijdend tussen akkers, bories en de lavendel ontvouwt zich een decor dat al eeuwenlang nauwelijks van karakter is veranderd.

Vanaf Saint-Trinit daalt de weg langzaam af richting Sault. In de bochtige heuvels verschijnt Aurel onverwacht tegen de helling.

Sault verschijnt uiteindelijk niet als eindpunt, maar als een welkom rustpunt. Op het plein, waar de warmte nog tussen de stenen hangt, eten we een ijsje op een bankje terwijl groepjes fietsers voorbij rijden. Ik begin de kilometers ondertussen wel te voelen en zou best wat langer willen blijven zitten. Maar er wacht nog één laatste hoogtepunt.

De spectaculaire afdaling door de Gorges de la Nesque

De afdaling door de Gorges de la Nesque vormt een waardige afsluiter van deze prachtige dag. Vanuit Sault rijden we richting Col des Abeilles om vervolgens al snel links af te slaan richting de gorges.

In het eerste deel begeleiden de lavendelvelden ons opnieuw en komen we langs het pittoreske Monieux. Omdat we net gepauzeerd hebben, rijden we dit keer door. Toch is Monieux, met restaurant Les Lavandes, zeker een aangename pleisterplaats.

De weg snijdt zich door rotsen en dieptes, slingert naar beneden in een eindeloze opeenvolging van bochten en uitzichten die telkens opnieuw openen en verdwijnen.

Bocht na bocht ontvouwt de Gorges de la Nesque zich. In de verte blijft de Mont Ventoux zichtbaar, als een vast punt in het landschap.

Uiteindelijk verschijnt Villes-sur-Auzon weer, alsof de cirkel zich langzaam sluit.

Caroline Ryckewaert ontdekt de Provence het liefst vanaf de fiets. In haar reportages vanuit de streek rond de Mont Ventoux staan niet alleen de routes centraal, maar ook het landschap, de natuur en de ontmoetingen onderweg.

Ronde Sault tussen lavendel en Ventoux.

Een prachtige rit voor wie niet bang is van flink aantal kilometers (109 km) te fietsen, toch beetje klimbenen heeft, graag van de stilte en rust houdt.

Afstand: 109.36 km

Hoogtemeters: 1445 hoogtemeters

Strava: https://www.strava.com/activities/14974235472

Voor autoliefhebbers/scooters: de route is prima met vervoermiddel naar keuze te voldoen. Je moet alleen wel op de fietsers letten-;).