Column: Op Restaurant Tour

Mei is aangebroken en op de markten liggen volop asperges en aardbeien te koop. Of aardbeien en asperges. Aardbeien uit Carpentras, uit Visan, uit Montségur. De keuze is moeilijk. Ik koop altijd twee mandjes, maar merk eigenlijk geen verschil.

We eten aardbeien en asperges tot we ze niet meer kunnen zien. Dus besluiten we eindelijk te doen waarvoor we überhaupt naar de Provence zijn verhuisd: lekker eten en uitstapjes maken. Het valt ons op dat we een jaar lang bijna niet zijn toegekomen aan mooie uitstapjes, naar de Lubéron, de Ardèche, Avignon, de Baronnies. Ik heb veel reisboeken over “secret places in Provence” of “must see in Provence”. En? We hebben niets gezien.

Duitse wijnboeren in Gigondas

Dus besluiten we eindelijk gewoon rond te rijden om goed te eten. We beginnen in Gigondas. Het legendarische restaurant L’Oustalet heeft een nieuwe, jonge chef-kok. Wanneer we binnenkomen, is een lange tafel al bezet. Het zijn vrolijke mensen die al veel rode wijn hebben besteld; ze zijn grappig en erg luidruchtig. Tot onze schrik zijn het Duitsers. Mijn man overweegt al of we buiten zullen gaan zitten. Maar beter niet, het is koel en nat. Dus moeten we naar de Duitsers luisteren. Zoals we al snel ontdekken, zijn het wijnboeren. Ze komen van de Moezel en kennen in de omgeving van Gigondas elk wijnhuis. We drinken samen. Nu zijn wij net zo luidruchtig als de Duitsers. Er is ook nog een ouder Frans echtpaar te gast dat dapper standhoudt. Gelukkig is het geen 8 mei. De ober is blij dat hij vandaag goede zaken doet. Wanneer we uit het restaurant komen, vallen we bijna van de trap; alles draait. Je moet nooit met Duitse wijnboeren drinken.

Terug naar Nice

Twee dagen later kiezen we het volgende restaurant van onze lijst uit, wanneer de telefoon gaat. Pascal belt. Hij is transporteur. Ik ken hem al langer en had hem gevraagd onze laatste meubels uit het appartement in Nice te brengen. Nu heeft hij net tijd. Dus gedaan met het goede leven: we rijden drie uur naar Nice en ruimen eerst het oude appartement op. Pascal komt alleen; we moeten “een beetje mee aanpakken”. Geweldig. We voelen het al aankomen: het wordt een gigantische sjouwerij. De kleurrijke Murano-kroonluchter glipt uit Pascals handen, twee kristallen onderdelen breken af. Mijn man draait met zijn ogen. Pascal voelt zich beledigd. Samen met mijn man draagt hij het tafelblad vijf verdiepingen naar beneden. Uiteindelijk komt er nog een marmeren beeld, een erfstuk. Zo zwaar als een Romeinse sarcofaag. Gelukkig past het in de lift, maar niet in de verhuiswagen. Pascal roept twee voorbijgangers om hulp; ze komen meteen helpen. Hopelijk hebben ze nu geen hernia opgelopen. Pascal rijdt richting de Provence. Over drie uur zien we hem terug.

Pastis op het terras

Vanuit de auto bel ik onze tuinman. Of hij kan helpen met uitladen. Natuurlijk, hij stuurt Enzo, zijn zwager. Enzo komt voor de apéro; hij zit graag bij ons op het terras, de Ricard smaakt hem goed. Op een gegeven moment belt transporteur Pascal. Hij is verkeerd gereden. Enzo drinkt nog een pastis. Na meer dan een uur vertraging arriveert Pascal eindelijk. Hij heeft geen zin meer om meubels uit te laden, maar gelukkig is Enzo erbij. Aan de Murano-kroonluchter breekt nog een kristallen onderdeel af.

Het echte geheime plekje

Wanneer eindelijk iedereen weg is, trekken we een fles wijn open. We hebben nu geen zin meer om onze restaurantentocht voort te zetten. Ooit zullen we wel weer wat tijd hebben. “Secret place in Provence” en “must see in Provence” – dat is opnieuw ons terras. Toch bel ik nog even onze pizzeria in Suze-la-Rousse. Brigitte heeft nog een vrije tafel. Tenminste één lichtpuntje.