Alsof er een Airbus overvliegt…

Maart was de maand met de ergste mistral. Meer dan tien dagen lang raasde de wind om ons huis. We hadden het gevoel op de beste plek naast Schiphol te zitten, dus daar waar elke tien minuten een Airbus 380 opstijgt. Onze rozen bogen zich in de wind; je kon hun wanhoop bijna voelen, de jonge scheuten braken af. Ook onze kleine hond ging nauwelijks naar buiten. Dat kwam goed uit, want ze was net loops en zo spaarden we de voorzorgsmaatregelen uit. Op het platteland worden mannelijke boerderijhonden meestal niet gecastreerd. Wanneer onze hondendame met haar achterwerk langs hen wiebelt, gooien ze zich altijd brullend tegen het hek. Dat is heel onaangenaam. Omdat de mistral waaide, werden we het hele paringsgedrag van honden bespaard.

Wind, wijn en hout verbranden

Wat doe je in de Provence bij mistral? Natuurlijk steek je de open haard aan. Buiten huilt de wind om het huis, binnen spatten de vonken in de haard. We hebben bijna al het hout verstookt dat tuinman Maxime ons had gebracht. In het begin dachten we dat dat genoeg was voor drie jaar. Maar nee, één mistral en het hout is op. Zo gaat het ook met de rode wijn. We hebben onze kelder volgezet met wijnen uit de naburige dorpen: Cairanne, Rasteau, Visan, Gigondas, Beaume de Venise. Tijdens de mistral verdwijnt op mysterieuze wijze ook de ene fles na de andere. Je vindt ze later leeg terug in de krat met glasafval. En je gaat bij mistral natuurlijk uit eten. We proberen restaurants in onze omgeving uit: O’Rabasse in Richerenches, L’Aromatique in Visan, Maison Roucas in Solérieux. En we zijn telkens verbaasd: alle restaurants zitten vol. We zijn dus niet de enigen die bij mistral eten, drinken en hout verbranden. Het eten verschuift van de winterkeuken – varken en truffel – naar de lentekeuken: lam en asperges. En het is telkens erg heerlijk. Uiteindelijk weten we niet meer welk restaurant ons nu het beste smaakt.

Traiteur ‘Chez Georges’ 

Voordat ons budget definitief op is, komt Pasen eraan. Bij traiteur ‘Chez Georges’ in Tulette staan klanten tot op straat. Er is geit of lam, eend of Bresse-kip, haas of parelhoen, fazant of wild zwijn. Hervé, zo heet de eigenaar, hakt koppen en poten van het gevogelte af en roept: “Helemaal vers, vous voyez, helemaal vers!” Ook heeft hij bijgerechten klaargemaakt: sperziebonen, linzen, aardappelgratin en spinazie. Terwijl we met volle tassen de traiteur verlaten, vragen we ons af of we met Pasen niet beter gewoon naar een restaurant waren gegaan. De prijs maakt weinig verschil. Maar goed, ‘Chez Georges’ is gewoon traditie.

Forage

Op Goede Vrijdag komt onze zoon. En onze loodgieter Olivier. Hij was toevallig in de buurt en wilde weten hoe het met onze bron ging. Het is een ‘forage’, een vijf meter diep gat voor het winnen van grondwater. Olivier wil de oude pomp weer aansluiten, “tac”, zegt hij, terwijl er water uit een slang komt en in de tuin stroomt. Maar na vijf minuten is het water alweer op. Olivier wil zich laten zakken om te kijken wat er in de forage zit; hij vermoedt veel afval en slib. We houden hem nog net tegen om vijf meter naar beneden te gaan. Het is Pasen, en we willen geen doden op het terrein. Olivier laat zich overtuigen. Hij wil op Paaszondag naar Le Grau-du-Roi rijden en daarbij niet in een rolstoel zitten.

Stilte na de mistral

Op paaszaterdag gebeurt er een wonder. We horen ’s ochtends geen Airbus meer in de cipres, we horen weer vogels zingen. Het is stil. Het gebrul is gestopt. Geen zuchtje wind meer, het is bijna onheilspellend. De rozen richten zich weer op, de hond rent door het lavendelveld, de natuur is tot rust gekomen. De mistral is weg, zomaar. Je kunt het nauwelijks geloven. De Mont Ventoux is nog steeds wit. Onze zoon maakt het zwembad schoon, het seizoen begint. Straks gaan we allemaal zwemmen. Het zwembadwater is ijskoud, de warmtepomp haalt het tenminste op 20 graden watertemperatuur. Maakt niet uit, het is Pasen. Onze vriend, wijnboer Max, komt langs en brengt een kist met druiven- en granaatappelsap. “Ik word binnenkort 80,” zegt hij, “maar aan de mistral in de Provence wen je nooit.”