Zo klinkt de Provence

Er zijn plekken die je bijblijven om wat je ziet. Maar de Provence blijft mij vooral bij om wat ik hoor. Een zomerbriesje door de olijfbomen, het zoemen van cicaden in de zon. Geluiden die niet meteen opvallen, behalve misschien de eerste keer dat je denkt: waar komt dat gezoem vandaan, maar die juist daardoor het ritme van de dag bepalen.

Ochtendgloren

Als ik in de Provence ben, zet ik eigenlijk nooit een wekker. Ik word gewekt door het gezang van vogels die een nieuwe dag aankondigen. Ja, dat is vroeg. Maar wat is het bijzonder om wakker te worden terwijl de wereld nog stil is. De frisse lucht, de zachte kleuren van de ochtend die nog gedempt zijn. Het voelt als een goed begin van een nieuwe dag die nog helemaal open ligt.

Het ritme van het dorpsleven

In het dorp opent de bakker al vroeg zijn deuren. De geur van vers brood komt je tegemoet, nog voordat je binnen bent. Broden worden in rekken geschoven, de kerkklok slaat het uur en een paar mensen, inclusief ikzelf, steken het plein over richting de bakkerij. Met twee zakken vol heerlijkheden loop ik weer naar buiten, en ondertussen zie ik hoe het dorp langzaam tot leven komt.

Alleen het knarsperende van vers stokbrood al….

Op de markt, een straat verderop, vermengen de geluiden zich tot een levendig geheel. Het geritsel van papieren zakken, het neerzetten van houten kistjes, stemmen die praten over de kwaliteit van groenten en fruit. Vrolijk gelach, begroetingen, een “bonne journée”. Een melodie van taal. Zelfs als ik niet alles begrijp, voelt het vertrouwd. Alsof ik er even bij hoor.

Cicadengezang

Rond het middaguur verandert alles. Ik ben op pad in de Luberon. De zon staat hoog, het licht wordt fel en de geluiden veranderen mee. De cicaden nemen het over. Hun gezang vult alles. Monotoon, maar nooit saai. Het is een geluid dat hier zo vanzelfsprekend is, dat de stilte zonder hen bijna leeg zou voelen. Ik zoek de schaduw op met mijn notitieboek. Het constante zoemen van de cicaden vertraagt mijn gedachten. Alsof er ruimte ontstaat waarin inspiratie vanzelf komt. Voor mij is dit de Provence en dat herinnert mij aan alle mooie momenten die ik hier heb beleefd.

Waar schaduw en zon elkaar raken.

Een Provençaalse zomer begint met het gezang van de cicade.

Avondafsluiter

Tegen de avond wordt het licht zachter en trekt de hitte weg. Op het terras klinken glazen tegen elkaar, mensen lachen en praten. Soms klinkt er muziek en wordt er spontaan gedanst. De dag sluit af met een ander soort geluid: lichter, losser, voordat de stilte van de nacht weer terugkeert.

Terras van Café de France in Lacoste.

De geluiden van de Provence zijn meer dan achtergrond. Ze vormen een manier van leven.

Misschien is dat wat ik meeneem als ik weer vertrek. Niet alleen de beelden, niet alleen de geuren, maar juist die klanken. Ze brengen me terug naar die dagen, waar ik ook ben. En misschien nog wel meer dan dat: ze herinneren me eraan hoe het voelt om echt te luisteren.

Darina Nykl schrijft over la vie française met een scherp oog voor stijl en betekenis. Ze beweegt zich tussen Zuid-Frankrijk en Parijs, waar eenvoud en verfijning elkaar ontmoeten. Naast haar werk aan een roman duidt zij voor Hans in the Provence het leven zoals het wordt geleefd.