Le matin

De dagen hier zijn van mij. Maar de ochtenden zijn me het liefst.

Ik laat de hond uit. Vroeg. Zonder plan. Soms in Mormoiron, soms bij Blauvac, soms in Bedoin. Of we gaan naar een dorpje dat we nog niet kennen, zoals afgelopen week Simiane-la-Rotonde, waar ik ook video’s maakte.

Op dat uur hoeft er niets. Of dat dacht ik.

Op de aspergemarkt begon het. De vrouw van de burgemeester, die me op Facebook volgt, stelde me aan haar man voor. Hij nam het direct over en trok me een volgend gesprek in. Een gedeputeerde, een vrouw, met die onvermijdelijke driekleurige sjerp die elk gesprek een officieel randje geeft.

Hij had mijn filmpjes gezien. Hij keek me aan en zei: “Die filmpjes zijn zo professioneel. Je móét dit als beroep doen.” Met dit bereik moest ik professional zijn.

Geen vraag. Eerder een constatering.

Daarna ging het vanzelf. Samenwerken met de mairie. Het dorp helpen, zoals hij het noemde, “in de vaart der volkeren opstuwen”.

Ik knikte. Niet omdat ik het wilde. Maar omdat het al besloten leek.

Een dag later zat ik op een terras met een componist en filmmaker. Zijn vrouw, Birte, actrice. Er moest een film komen. Eerst van zijn boek, maar misschien ook samen iets.

Hij keek me aan, iets langer dan nodig was, en zei dat hij niet begreep waarom niet. Ik had volgens hem een “kop van een acteur”.

“On verra,” zei ik. Ik hoorde mezelf daarna zeggen: waarom niet. Alsof dat hier het juiste antwoord is.

Maar een paar dagen later stond ik in de regen op de markt. Het was stil. Weinig kraampjes. Ik vroeg hardop of Fransen eigenlijk niet werken als het regent. Een vrouw voor me reageerde zonder aarzeling: “Natuurlijk niet. Als het elke dag zou regenen, dan wel. Maar hier… waarom zou je?” Sindsdien denk ik daar vaker aan dan me lief is. 

Waarom zou je?

Die vraag hangt hier overal onder. En ondertussen zijn er die ochtenden. De hond die niets weet van bereik of professionaliteit. En de tijd die hier nog steeds weigert zich te haasten. 

Ik kwam voor die traagheid. Voor het idee dat niet alles ergens naartoe hoeft. Maar juist daarin zit de spanning. Want hoe rustiger het hier lijkt, hoe makkelijker je ergens in wordt meegetrokken. In iets dat groter wordt gemaakt dan het misschien is. Of groter wordt, omdat je er zelf in meegaat.

De Provence vertraagt alles. Behalve verwachtingen.

En voor je het weet, ben je verder dan je van plan was. Nog voordat de dag echt begonnen is.

On verra …..