Over leven in de Provence, het verschil tussen droom en werkelijkheid, en waarom stilte tussen mensen zo veel zegt.
Carol Drinkwater woont al ruim veertig jaar in Zuid-Frankrijk. Voor veel lezers is ze vooral de schrijfster van de zesdelige Olive Farm-reeks, waarin het leven in de Provence bijna tastbaar wordt: het licht, de geur van kruiden, het ritme van de seizoenen. Maar dat beeld van een permanent idyllisch Zuid-Frankrijk wil ze meteen relativeren. “Voor mij is het geen romantische droom meer,” zegt ze. “We wonen hier al meer dan veertig jaar. Het is gewoon ons leven.” Mijn redacteur voor de ‘Olive Farm’ boekenreeks zei altijd dat ik schrijf over de beproevingen, uitdagingen en vreugden van het echte leven. Het verschil is dat de verhalen zich afspelen in een paradijselijke omgeving.
Deze week verschijnt haar nieuwe roman Een zomer in de Provence, waarin opnieuw mensen hun leven achter zich laten om in Zuid-Frankrijk opnieuw te beginnen.
“Er zijn meerdere Provences”
Volgens Drinkwater bestaat de Provence niet als één enkel beeld. Er is de Provence van schrijvers en filmmakers als Marcel Pagnol en Jean Giono. “Dat is een Provence van het verleden,” zegt ze. “Met heel levendige, charmante personages. Het is bijna een mythische wereld geworden.”
Maar er is ook de Provence van nu: de regio die officieel PACA heet, Provence-Alpes-Côte d’Azur. “Dat is een heel groot gebied,” zegt ze. “Het is een enorm gebied in het zuidoosten van Frankrijk, ingeklemd tussen de Middellandse Zee, de Italiaanse grens en de Rhône-regio. Dit gebied is bergachtig en biedt tegelijkertijd prachtige uitzichten op zee. Het is een streek vol zonlicht, lokale wijnen, markten, stranden en wandelpaden. Dit alles is werkelijkheid, maar het zijn ook dromen. Het ultieme goede leven.”
Het sneeuwt en regent hier ook wel, maar daarover wordt minder geschreven dan over de hete, droge zomers; zomers waarin niets fijner is dan het grootste deel van de dag doorbrengen met lunchen met vrienden op dorpspleinen of aan de rand van je zwembad. Toch zit daar meteen een kanttekening bij. “Het zijn echte dingen,” zegt ze, “maar ze worden ook gedroomd. De mooiste versie van goed leven.”
Het idee van de Provence is volgens haar minstens zo krachtig als de werkelijkheid. “Voor ons locals is het geen verlangen,” zegt ze. “Het is gewoon leven. Maar voor mensen die hier willen komen wonen, is het vaak een droom.”
“We herinneren ons hoe gelukkig we zijn”
Carol Drinkwater woont al die jaren in Zuid-Frankrijk met haar echtgenoot Michel. “Het is al heel lang ons thuis,” zegt ze. “En er zijn nog steeds dagen waarop we stilstaan en denken: wat zijn we eigenlijk ongelooflijk gelukkig dat we hier mogen leven.” De vanzelfsprekendheid van dat leven is er nooit helemaal.
Uitzicht vanaf de Olive-farm. Voor velen een droom. Voor Carol Drinkwater al meer dan veertig jaar gewoon thuis.
De keerzijde het Provencaalse leven
Toch is het bestaan in de Provence niet alleen zon, lange lunches en wijngaarden. “Droogte, bureaucratie, soms ook eenzaamheid,” noemt ze als realiteit. En vooral dat laatste is iets waar ze niet romantisch over doet. “Ik zou hier niet alleen willen wonen,” zegt ze. “Toen ik jonger was misschien wel, maar nu niet meer. Ik schrijf, dus dat houdt me bezig en zorgt ervoor dat ik geen kattenkwaad uithaal! Ik heb geen romantisch beeld meer van deze plek; we wonen hier al te lang. Ik ken de ups en downs en de realiteit.” Een typische Franse levensstijl dat Carol heeft overgenomen zijn genieten van de lange lunches wanneer ze logés hebben, genieten van het buitenleven en het zwembad waar ze niet meer zonder zou kunnen. Ze is ook eerlijk over haar praktische kant. “Ik ben niet goed met bureaucratie. Daar heb ik geen geduld voor. Michel regelt dat allemaal.” Zonder hem zou het leven hier er anders uitzien, geeft ze toe. “Ik weet niet of ik dat nog zou kunnen.”
Al meer dan veertig jaar bouwen Carol en Michel samen aan hun leven in de Provence.
De drang om opnieuw te beginnen
Ondanks haar lange leven op één plek blijft er iets in haar trekken aan verandering. “Ik ben eigenlijk heel nomadisch van aard,” zegt ze. “Ik kan eindeloos huizen bekijken en denken: misschien begin ik ergens anders opnieuw.” Dat gevoel is nooit helemaal verdwenen. “Het idee van weggaan, opnieuw beginnen, dat blijft me interesseren.” Maar in de praktijk blijft het meestal bij kijken en denken. “Michel houdt me vaak tegen als ik weer alles wil verkopen.”
De olijfgaard boekenreeks en de tijd
Drinkwater werd internationaal bekend met haar Olive Farm-reeks, inmiddels zes boeken, waarin haar leven in Zuid-Frankrijk en de geschiedenis van de olijfboom centraal staan. Het gaat om de geschiedenis van de olijfboom en de volkeren die deze prachtige planten de afgelopen zes- tot zevenduizend jaar hebben verbouwd. Wat haar vooral is bijgebleven, is het perspectief op tijd. “Die bomen bestaan al duizenden jaren,” zegt ze. “Moet je nagaan: zoveel boeren, door de millennia heen, die met deze mythische boom hebben gewerkt. Het was een nederig stemmende ontdekking. Mijn reizen voerden me ver terug in de tijd. Ik had niet verwacht dat het zo ver terug zou gaan. Verhalen van zo lang geleden. Het deed me beseffen hoe kort ons verblijf op aarde is, terwijl de bomen een eerbiedwaardige leeftijd bereiken en zo wijs lijken.”
Schrijven vanuit beeld
In haar werk speelt sfeer een grote rol. Geur, licht, temperatuur en landschap zijn bijna voelbaar aanwezig. “Ik heb geen vaste manier van schrijven, maar ik ben erg visueel ingesteld en locaties zijn heel belangrijk voor me. Dat komt door mijn achtergrond als actrice.” Ze schrijft dus niet vanuit abstracte ideeën, maar vanuit beelden. “Ik zie de scènes, de emoties, de onuitgesproken woorden tussen mensen, hun lichaamstaal. Ik zie en adem wat mijn personages zien en ademen. Ik eet het eten, voel de aarde onder mijn voeten.”
Licht, geur en landschap vormen in haar romans net zo goed een personage als de mensen zelf.
Stilte als spanningsveld
In Een Zomer in de Provence draait het om Dominic en Celia, een Engels stel dat naar Zuid-Frankrijk verhuist om opnieuw te beginnen. Het fascineert Carol dat mensen alles achterlaten om opnieuw te beginnen.
Maar het echte spanningsveld zit niet in het landschap, maar in de relatie van Dominic en Celia. “Het gaat over stilte,” zegt ze. “Ik voelde de kracht van de liefde tussen Celia en Dominic, maar tegelijkertijd ook de pijn die ze elkaar in de loop der jaren hadden toegebracht…”
Die onuitgesproken laag is volgens haar vaak bepalender dan wat er wel wordt uitgesproken. “Die stiltes kunnen muren worden tussen mensen.”
De Esterel als emotie
Het landschap van de Esterel speelt een belangrijke rol in de roman. “Die kleur van het gesteente is zo intens,” zegt ze. “Rood, bijna als bloed. Het is heel dramatisch.” Voor haar is het landschap nooit decor, maar onderdeel van de emotie van het verhaal. De roman en het vertelproces doen dit vanzelf. “Het ligt buiten mijn controle,” zegt Carol. “Ik kan mijn personages niet dwingen. Ze moeten spreken wanneer ze er klaar voor zijn en als ze besluiten een geheim te bewaren, dan kan ik dat er niet uittrekken.” Ze vervolgt: “Elke roman stelt zijn eigen eisen. Het duurde lang voordat de gast David zich bekendmaakte. Ik wist niet zeker of hij een bedrieger was, net zoals Dominic en Celia vreesden. Ik wist maandenlang niet wat ik van hem moest denken. Sterker nog, ik werd een beetje nerveus dat ik hem niet zou ontmaskeren!”
Ze hoopt dat de lezer na het omslaan van de laatste pagina, de blijvende kracht van liefde, de kracht van familie, ongeacht hoe die familie zich manifesteert meeneemt. “Het hoeft geen traditionele gezinssituatie te zijn. Ik vind het prachtig dat vreemden geliefden kunnen worden en een compleet nieuwe dimensie aan je leven kunnen geven. De kracht van liefde is de rots in de branding.”
“De natuur wint uiteindelijk”
Aan het einde van het interview verschuift de toon. Drinkwater spreekt over de wereld en de keuzes die daarin worden gemaakt. “Er worden beslissingen genomen die ik moeilijk kan begrijpen,” zegt ze. “Ik kan daar niets aan veranderen.” Maar ze koppelt daar meteen iets tegenover. “De natuur is sterker dan wij,” zegt ze. “Uiteindelijk wint die altijd.” Voor haar is dat geen somber idee, maar eerder een vorm van vertrouwen. “Misschien blijft de aarde bestaan, ook als wij er niet meer zijn. De natuur geeft me hoop, vertrouwen en vreugde. Ik vier haar elke dag.”
Een leven dat niet meer gedroomd hoeft te worden
Voor Carol Drinkwater is de Provence geen projectie meer, maar een plek die volledig echt is geworden met alles wat daarbij hoort. Schoonheid, routine, stilte, liefde, irritatie, en gewoon dagelijks leven. “Het is geen mythe,” zegt ze tot slot. “Het is gewoon ons leven.”
Carol Drinkwater is een Britse actrice en schrijfster, in het Verenigd Koninkrijk vooral bekend om haar rol als Helen Herriot in de klassieke BBC-televisieserie All Creatures Great and Small, en om haar vele rollen in theater en film. Daarnaast is ze een succesvol en internationaal geprezen auteur; ze heeft meer dan 25 romans op haar naam staan. In Nederland is ze vooral bekend van haar Olive Farm boeken. Carol woont samen met haar man Michel in Zuid-Frankrijk. Haar nieuwste roman Een zomer in de Provence is vanaf deze week verkrijgbaar.
Carol heeft haar volgende roman ‘The Girl from Marseille‘ afgerond. Voor het boek daarna zit ze nog in de allereerste fase.
Fotografie in dit artikel © Carol Drinkwater
Darina Nykl schrijft over la vie française met een scherp oog voor stijl en betekenis. Ze beweegt zich tussen Zuid-Frankrijk en Parijs, waar eenvoud en verfijning elkaar ontmoeten. Naast haar werk aan een roman duidt zij voor Hans in the Provence het leven zoals het wordt geleefd.
Verder lezen?
Boekrecensie: Een zomer in de Provence – Carol Drinkwater
Waarom mijn man de lavendel vermoordde
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Leuk interview!🫶🏻
Dank je wel!
Prachtig! Waar zijn die boeken te koop? Zijn ze ook vertaald in het nederlands?
De boeken zijn in het Nederlands vertaald. Veel leesplezier!