Het is jaren geleden dat de Mont Ventoux zo lang onder een dik pak sneeuw lag. Weken kon er worden geskied op een berg die normaal kaal en grijs is. Precies tijdens de Franse schoolvakanties. Alsof de winter zich dit jaar aan een agenda houdt. De laatste keer dat ik hier zo’n winter meemaakte, was in 2014.
Twee seizoenen
Maar zoals altijd: iedere medaille heeft twee kanten. Sneeuw op de Ventoux betekent regen in het dal. En dat hebben we hier deze winter geweten. Terwijl boven alles wit en stil werd, kletterde beneden het water onophoudelijk tegen ramen en dakpannen.
En terwijl het water naar beneden liep, bloeide iets verder naar het zuiden de mimosa. Geel, uitbundig, alsof iemand alvast met Pasen was begonnen. Het voelde als lente. Het blijft een vreemd gevoel: de ene dag wandelen tussen goudgele bloemen in zacht licht, de andere dag in skikleding door een wit berglandschap. Twee seizoenen in één week.
Wat sneeuw en mimosa gemeen hebben, is het licht. Zonder dat Provençaalse licht zou geel nooit zo geel zijn en wit nooit zo wit. De sneeuw op de Ventoux zou niet zo verblindend stralen zonder die zon die zelfs in februari al warmte geeft.
De natuurlijke volgorde
Hoe idyllisch dat winterse decor ook is, wat mij betreft mag het nu verdwijnen. Laat de amandelbloesem maar volop bloeien, de krentenbloesem erachteraan en dan de klaprozen. Dat is de natuurlijke volgorde der dingen. En inderdaad: het tij lijkt te keren. De temperaturen stijgen. De eerste irissen steken hun kopjes alweer boven de grond.
In de Provence leef je met de natuur. Dat voel ik sterker nu ik sinds een paar dagen weer in Nederland ben. Zodra je de grens bij Maastricht over rijdt, verandert het ritme. De wegen worden voller, de agenda’s strakker. Alles lijkt in beweging, zelfs als je stilstaat.
Ik probeer me er buiten te houden, maar dat lukt nauwelijks. Zelfs als je het journaal overslaat, meldt je telefoon zich wel. Mijn sociale media schakelen moeiteloos over van Franse landschappen naar Nederlandse meningen.
Blijkbaar behoor ik tot een groep die ‘escapisten‘ heet. Geen kunststroming, maar mensen die hun leven (deels) verplaatsen naar een dorp ergens in Zuid-Europa. Mooi eigenlijk: op mijn leeftijd nog onderdeel zijn van een beweging.
Geen vlucht
En toch: nu ik hier dochters help met verbouwingen van hun net gekochte huizen en weer voor even in het Nederlandse ritme terecht kom, zie ik dat het geen vlucht is. Het is pendelen. Tussen licht en lijstjes.
Misschien is dat wel het echte verschil. In de Provence vertraagt de natuur mij. In Nederland trekt de omgeving me mee.
In de Provence wandel ik met Beau, mijn Berner Sennenhond, door licht en ruimte. Hier loop ik door straten onder grauwe wolken. En ergens tussen die twee werelden besef ik: zonder contrast zie je geen kleur.
Gezond escapisme
Het leert mij dat sneeuw en mimosa elkaar nodig hebben. Lente is pas lente na kou. En gezond ‘escapisme’ krijgt pas betekenis wanneer je regelmatig terugkeert.
En terwijl Mimosa van Les Trois Gourmands uit de nieuwe playlist Melodie du Sud-Mimosa op de achtergrond klinkt weet ik: de lente is onderweg. Onmiskenbaar.
Lees hier eerdere columns van Hans Brouwer in deze serie:
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
Mooi!❤️
Dank je wel!
Weer prachtig geschreven, hartelijk dank!
Dank je Lilian! Ik deel het met plezier!