Een Provençaalse crush

Ooit, in een ver verleden, had ik een vriendje in de Provence. Halsoverkop verliefd geworden, je kent dat wel. Een echte vakantiecrush. Ik ontmoette hem op het terras van het dorpscafé, waar ik samen met mijn vader een aperitiefje was gaan drinken. Het korte oogcontact was meer dan genoeg om de vlindertjes te voelen opkomen. Je kan je dus wel voorstellen dat ik de dagen daarna met extra veel plezier ‘s namiddags met mijn ouders mee naar het dorp ging.

Koud in de Provence

Een vakantiecrush. Eenmaal thuis meteen weer voorbij, zou je denken. Maar nee. We hielden contact en enkele weken later stond hij in België, na een zes uur durende rit met de TGV. In december besloot ik hem op mijn beurt weer op te zoeken en nam ik de trein naar Zuid-Frankrijk. En daar stond ik dan: in mijn geliefkoosde Provence, met een warme winterjas en alleen maar dikke truien in mijn bagage.  Want ja, het was er koud! En toch … zodra de zon scheen, dronken we een glaasje op het terras waar we elkaar ontmoet hadden. Want het kan in de Provence al wel eens koud zijn – soms zelfs heel koud in de winter –  maar als de zon schijnt, voelt het meteen heerlijk aan en wil je elk zonnestraaltje meepikken.

Bijzondere sfeer

’s Avonds gingen we uit eten in het restaurant van het dorp. Knus bij de haard, lekker warm, genietend van de heerlijke Provençaalse keuken. Ik voelde me bijzonder. Want een vriendje in de Provence, dat heeft natuurlijk niet iedereen.

Liefdevolle herinneringen

De feestdagen hebben we helaas niet gehaald … De liefde tussen ons bleek toch niet sterk genoeg om de afstand en de tijd die we ver van elkaar doorbrachten te overbruggen. Maar ik zal altijd met een warm hart blijven terugdenken aan die periode met mijn Provençaals vriendje. En elk jaar, wanneer ik weer in dat dorpje kom, zorgen die mooie herinneringen telkens opnieuw voor een fijn gevoel.