Column: Onder het oog van de berg

Een jaar geleden reed ik rond deze tijd de Mont Ventoux op. De herfst was toen al verder gevorderd. De bladeren vielen van de bomen en wie nog van de herfstkleuren wilde genieten, kon maar beter niet te lang wachten.

Dit jaar doet de herfst het rustiger aan. Op de eerste kilometers omhoog kleuren de wijngaarden op de zuidflank voorzichtig geel. Voor het echte herfstgevoel moet je behoorlijk wat hoogtemeters maken. Lang blijven de onderste takken van de bomen groen, zelfs voorbij Chalet Reynard. Maar op de wandel- en mountainbikeroute naar de top is het volop herfst. Je waant je er in een landschap dat je in Nederland en Vlaanderen niet vaak meer tegenkomt.

Na de wandeling drinken we koffie bij Chalet Reynard. Juan, de eigenaar, schudt ons zoals altijd vriendelijk de hand. Het gaat goed met hem. Zolang de gezondheid maar in orde is, zegt hij, is het leven goed. We kijken elkaar aan. We kennen elkaar inmiddels meer dan 25 jaar. Verdere woorden zijn overbodig.

Later die dag maken we onze avondwandeling onder het oog van de Mont Ventoux, over de kleine weggetjes bij Villes-sur-Auzon. Langs de Chemin du Pezet vallen de wijnbladeren meteen op. Ze zijn hier al diep donkerrood gekleurd. Een kleur die ik die middag op de berg nog nergens was tegengekomen. Blijkbaar heeft de herfst in het dal een heel ander tempo dan hoger op de berg.

In de verte zien we een man en een vrouw met een klein hondje aankomen. Ze zijn aan het hardlopen, maar houden even in en nemen hun hondje aan de lijn. Beau, onze Berner Sennenhond, is nu eenmaal een indrukwekkende verschijning. Als ze dichterbij komen, zegt de vrouw vriendelijk: “Ah, ik ken u. We hebben elkaar eerder ontmoet.”

We raken aan de praat. Het stel komt uit Villes-sur-Auzon. De vrouw is een van de vier infirmières die in de regio Mormoiron werkzaam zijn. Naarmate het gesprek vordert, ontdekken we dat hun hele familie uit Villes-sur-Auzon komt. Ook hun kinderen zijn daar geworteld en bouwen inmiddels een cabanon in de buurt verder uit. Ze hebben zelf hun werk aangepast om in deze streek te kunnen blijven wonen.

Tijdens ons gesprek komt ook de mystiek van de Mont Ventoux ter sprake. De berg is door de eeuwen heen een bron van vele legendes en verhalen. En soms ontstaan er ook nieuwe verhalen. Gewoon zoals nu op een landweggetje, tijdens een ontmoeting met mensen die hier hun leven hebben opgebouwd.

Het gesprek duurt veel langer dan gedacht. Als we uiteindelijk afscheid nemen, is het al behoorlijk donker. We vervolgen onze wandeling. De Mont Ventoux is nog maar nauwelijks zichtbaar.