Column: Franse woondromen

Niet alleen heb ik een groot hart voor de Provence (en Frankrijk in het algemeen). Ik ben ook een groot liefhebber van interieur. En meer specifiek van de landelijke stijl, die voor mij vaak ook wat mediterraans aanvoelt. Het is een stijl die me doet wegdromen naar een domein op het Franse platteland, met een grote oprijlaan geflankeerd door hoge platanen of cipressen. Op het voorplein een mooie fontein voor de gevel, een gevel die de zachte pasteltinten van de Provence draagt. Op de achtergrond vogels en cigales die de wereld altijd een beetje mooier maken met hun gezang.

Binnen een oase van rust, met kalkmuren in zachte aardetinten en op de grond een vloer van travertin. Het zachte Provençaalse daglicht valt binnen via hoge ramen, gefilterd door de witte linnen gordijnen. Een zithoek met open haard, met een oude, Franse schouw. Een eethoek met een lange houten tafel voor urenlange diners bij kaarslicht. Een keuken met een Lacanche, waar de heerlijkste stoofpotjes in bereid worden. En uiteraard een bureau, aan een groot open raam, om mijmerend over de Provence de mooiste verhalen neer te pennen in het boek dat ik ooit zal schrijven.

De tuin is glooiend, met lavendelstruiken, eeuwenoude olijfbomen in prachtige terracotta potten en kleine terrasjes met een bistrotafeltje en een fonteintje. Achter de tuin liggen de wijngaarden van de lokale wijnboer, waar druiven rijpen om daarna verwerkt te worden tot een heerlijke, frisse wijn. Terwijl ik rondwandel in de tuin, klinkt op de achtergrond La Vie en Rose van Edith Piaf. Dit is mijn geluk, mijn droom. Een droom die ik ooit hoop waar te maken …