Zaterdagochtend, even na elven, rijd ik de Provence weer binnen. Na een paar weken Nederland blijft dat een merkwaardig moment. Ik herken alles, maar het landschap lijkt ietwat lichter te kleuren, met hier en daar al een blaadje groen aan de wijnstronken.
De lucht is blauw. Diep en vanzelfsprekend. De zon staat al hoog. De mistral trekt zich terug en laat een laatste restje achter. Geen snijdende wind meer, maar een herinnering. “Je mag van geluk spreken dat je niet eerder bent aangekomen. De mistral was ondraaglijk, echt ondraaglijk,” appt columniste Christine Maack.
De rit verloopt zuinig deze ochtend: één op twintig. Met de huidige benzineprijzen voelt dat als een kleine overwinning.
Terug in het ritme van de Provence
Een uur later zit ik op mijn terras. Zon op mijn gezicht. Een eenvoudige lunch, met uitzicht op de wijnvelden. Het landschap ligt open, daarachter de Mont Ventoux, nog met de laatste sneeuw als een aarzeling van de winter. Vogels fluiten, niet nadrukkelijk, maar precies aanwezig. De dag vertraagt. De siësta is geen keuze, maar een eerste, logische verschuiving in tempo.
Een ochtend onder de Ventoux
De volgende ochtend wacht Beau al vroeg bij de deur. We kiezen voor de weggetjes bij Les Gaps, tussen Mormoiron en Flassan. De lucht is fris, het licht zacht. Ideaal voor mijn opnamen. De kersenboomgaarden staan in bloei. Wit, bijna overdadig. Daarboven ligt de Ventoux, onaangedaan.
Het dorpscafé
Even later loop ik de markt op in Mormoiron. Het is er opvallend druk. Natuurlijk. Eerste Paasdag. Het nieuwe Café du Clos, dat het Café de la Liberté heeft vervangen, trekt mensen aan. Een week open. Onwennig personeel. Een koffiemachine die hapert. De cappuccino wordt een café crème. “Voor de prijs van een capuccino”, merkt een Française uit Lyon naast me op. Ze heeft wortels in het dorp; haar neef is de garagist. Ze glimlacht erom. Haar zomerse outfit zegt genoeg: ze is hier om te blijven, al is het maar even. Haar zoons stuurt ze alvast op pad voor olijven.
Het dorpscafé blijft een wereld op zich. Hier komen verhalen samen, verwachtingen, kleine ergernissen. Het idee klopt. Nu nog de tijd. Misschien bomen op het plein. Een terras dat zich losmaakt van de parkeerplaatsen. Maar dat komt. On verra.
Thuis is het stil. Ik lunch met producten van de markt. Ik zoek een plekje in de schaduw en monteer de beelden van de ochtend. Later, in de avond, deel ik ze. Een klein venster naar buiten.
De eerste drukte van het seizoen
Als ik de luiken na een geruisloze nacht weer open, is de wind verdwenen. De lucht staat stil. De zon warmt al op. Het is Tweede Paasdag en Bédoin loopt vol. De eerste toeristenstroom is er. Auto’s tot aan de cave. Mensen in rijen naar de markt. Wie de drukte wil vermijden, rijdt door naar de markt in Saint-Didier. Kleiner. Rustiger. Exclusiever. Op het terras van Café Le Siècle schuiven we aan. Isabelle, een ervaren horecavrouw, zet zonder omhaal een cappuccino en een groene thee neer. De zon staat hoog. Beau zoekt de schaduw en houdt Narah in de gaten, die naast ons met haar baasjes is aangeschoven. Het eerste karafje wijn verschijnt. Gesprekken komen vanzelf. Over ouder worden. Over Frankrijk. Over gewoontes die zich langzaam vormen. En over de wereld daarbuiten, tot aan het Witte Huis.
“Zullen we nog een karafje nemen?”
We kijken elkaar aan. Een stilte. Het is alweer lunchtijd. We staan op. Twee dagen in de Provence. Alsof we niet weg zijn geweest.
De markt in Saint-Didier
Lees hier eerdere columns van Hans Brouwer in deze serie:
Nieuwsbrief
Klik op de link: https://encr.pw/UqXJO en abonneer je op de gratis nieuwsbrief van e-magazine Hans in the Provence. Dan weet je zeker dat je geen artikel over de Provence meer mist!
Heb je vrienden die het e-magazine Hans in the Provence ook leuk zouden vinden? Stuur dan de link naar ze door! Dat zou heel fijn zijn!
